πριν και μετά: σπουδή σε ένα τοπίο
Απάντηση
… ..- .–. . .-. -.-. — .-.. .-.. .. -.. . .-.
περιπλάνηση #30
Από την Ισπανία στην Αθήνα, από το παραμύθι στην πραγματικότητα.
Γκέισα στους δρόμους της Γρανάδας.
Ξέμεινε από τα γυρίσματα του Πέμπτου Στοιχείου σε ένα σοκάκι της Μαδρίτης· ήταν σίγουρη ότι θα δούλευε σαν κασκαντέρ της Μίλα Γιοβοβίτς.
Οδηγίες χρήσης ή προειδοποίηση;
Enjoy your symptoms
(Αντιγράφω από το δελτίο τύπου)
H Kunsthalle Athena πάει στην ΑΣΚΤ για τέσσερις μέρες
Καπιταλισμός και η αισθητική της γνώσης τον 21ο αιώνα: Χρήσεις του δοκιμίου στη σύγχρονη εικαστική τέχνη
Αμφιθέατρο De Chirico
Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών (ΑΣΚΤ), Πειραιώς 256, Αγ. Ι. Ρέντης, www.asfa.gr
Τετάρτη 8 Δεκεμβρίου – Σάββατο 11 Δεκεμβρίου, 18:00-21:00
Τέσσερα διαλογικά σεμινάρια και προβολές έργων με την ιστορικό τέχνης και συγγραφέα Άντζελα Δημητρακάκη (Πανεπιστήμιο του Εδιμβούργου)
Τετάρτη 8 Δεκεμβρίου Ursula Biemann, Black Sea Files, 2005, 43′
Ευγενική παραχώρηση: η καλλιτέχνης
Phil Collins, Marxism Today (Prologue), 2010, 35′
Ευγενική παραχώρηση: ο καλλιτέχνης
Πέμπτη 9 Δεκεμβρίου Johan Grimonprez, Dial H-I-S-T-O-R-Y, 1997, 68′
Ευγενική παραχώρηση: Συλλογή Δάκη Ιωάννου, Αθήνα
Παρασκευή 10 Δεκεμβρίου Renzo Martens, Episode III – Enjoy Poverty, 2008, 88′
Ευγενική παραχώρηση: Wilkinson Gallery, Λονδίνο
Σάββατο 11 Δεκεμβρίου Allan Sekula, The Lottery of the Sea, 2006, 179′ (3 ώρες)
Ευγενική παραχώρηση: Galerie Michel Rein, Παρίσι
Κλείστε έγκαιρα την θέση σας στέλνοντας ένα email στο info@kunsthalleathena.org με το ονοματεπώνυμό σας και ένα τηλέφωνο επικοινωνίας, διότι ο αριθμός συμμετοχών είναι περιορισμένος.
Παρακαλείστε να αναφέρετε εάν ενδιαφέρεστε για όλες τις ημερομηνίες, ή για ποιες επακριβώς.
Κοινά αγαθά και αστική εμπειρία
Αυτό φαίνεται πολύ ενδιαφέρον. Αύριο στο Εθνικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης λαμβάνει χώρα το πρώτο workshop της ομάδας Hackitectura.
Hackitectura
Χαρτογραφώντας τα κοινά αγαθά, Αθήνα / Mapping the Commons, Athens
Επιμέλεια: Δάφνη Δραγώνα
Εργαστήριο 1 – 8 Δεκεμβρίου 2010
Ομιλία & Εγκαίνια 8 Δεκεμβρίου 2010 στις 19.00
Διάρκεια 9 Δεκεμβρίου 2010 – 23 Ιανουαρίου 2011
Πώς χαρτογραφούνται τα κοινά αγαθά στο αστικό περιβάλλον; Πώς αποτυπώνεται η δυναμική τους; Τι ρόλο παίζουν στη ζωή της σύγχρονης πόλης;
Το Εθνικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης παρουσιάζει από την 1η Δεκεμβρίου 2010 μέχρι και τις 23 Ιανουαρίου 2011 το έργοΧαρτογραφώντας τα κοινά αγαθά, Αθήνα της ομάδας Hackitectura από την Ισπανία. στο πλαίσιο της σειράς ΕΜΣΤ Νέες Παραγωγές 2010, παραγγελίες του μουσείου για το Project Room που πραγματοποιείται με την ευγενική υποστήριξη του Bombay Sapphire gin.
Η ισπανική κολεκτίβα, που είναι γνωστή για μελέτες και χαρτογραφήσεις πόλεων με κοινωνικοπολιτικό χαρακτήρα, σε συνεργασία με μία διεπιστημονική ομάδα αποτελούμενη από καθηγητές, ερευνητές και φοιτητές από πανεπιστημιακά ιδρύματα της Αθήνας θα εξετάσει σε ένα εργαστήριο επτά ημερών τι σημαίνει ο όρος “commons/κοινά”, ποιά η σημασία τους σε ιδιαίτερες οικονομικές περιόδους και πώς εντοπίζονται αυτά στον πραγματικό και ψηφιακό χώρο μίας πόλης. Λαμβάνοντας υπόψη τη σύγχρονη θεωρία σχετικά με τα “κοινά”, η ομάδα του εργαστηρίου θα αναζητήσει ζώνες συνεργασίας και κοινής παραγωγής, κοινότητες διαμόρφωσης κοινών αγαθών καθώς και τρόπους οργάνωσης και υποστηρίξης τους. Το υλικό που θα συλλεχθεί από την ομάδα του εργαστηρίου θα αποτελέσει το περιεχόμενο ενός ανοιχτού διαδικτυακού χάρτη και άλλου οπτικοακουστικού υλικού που θα παρουσιαστεί στο Project Room του μουσείου και στο διαδίκτυο με την ευκαιρία της έκθεσης που θα ακολουθήσει.
Σημειώνεται ότι το εργαστήριο θα ξεκινήσει με συζητήσεις ανοιχτές στο κοινό την Τετάρτη 1 Δεκεμβρίου στις 15.00 γύρω από τα Κοινά Αγαθά και την πόλη της Αθήνας.
Καλεσμένοι ομιλητές: Errands, Νέλλη Καμπούρη (Πάντειο Πανεπιστήμιο), Kώστας Καράμπελας (AWMN), Όλγα Λαφαζάνη (Πάντειο Πανεπιστήμιο), Ηλίας Μαρμαράς (Personal Cinema), Γιώργος Παπανικολάου (P2P Foundation Greece), Δημήτρης Παπαλεξόπουλος (EMΠ), Δημήτρης Παρσάνογλου (Πάντειο Πανεπιστήμιο), Τάσος Σαγρής (Κενό Δίκτυο), Πρόδρομος Τσιαβός (Creative Commons), Δήμητρης Χαρίτος (ΕΜΜΕ/ΕΚΠΑ), Παύλος Χατζόπουλος (re-public.gr).
Την Τετάρτη 8 Δεκεμβρίου στις 19.00 οι Hackitectura θα μιλήσουν στο κοινό για το έργο τους και τα αποτελέσματα του εργαστηρίου στην Αθήνα. Aμέσως μετά θα πραγματοποιηθούν τα εγκαίνια του νέου έργου.
Οι Hackitectura είναι ένας δυναμικός πυρήνας από αρχιτέκτονες, καλλιτέχνες, προγραμματιστές και ακτιβιστές που ιδρύθηκε από τους José Pérez de Lama, Sergio Moreno and Pablo de Soto το 1999 . Η δράση τους αξιοποιεί τις νέες τεχνολογίες για να διαμορφωθούν προσωρινοί χώροι που διαφεύγουν των τυπικών δομών ελέγχου και παρακολούθησης της σύγχρονης κοινωνίας. Χρησιμοποιούν το ελεύθερο λογισμικό και τις τεχνολογίες επικοινωνίας για να ανατρέψουν τις δομές εξουσίας ξεκινώντας με μία οργάνωση από κάτω και δημιουργώντας εναλλακτικές συνδέσεις μεταξύ ανόμοιων περιοχών. Η ομάδα επίσης ερευνά την επίδραση της επικοινωνίας και της τεχνολογίας σε φυσικούς χώρους, τη διαμόρφωση κοινωνικών δικτύων και την αξιοποίηση αυτών για ακτιβιστικούς σκοπούς. Προηγούμενες γνώστες χαρτογραφήσεις της ομάδας πραγματοποιήθηκαν στο στενό του Γιβραλτάρ, στην Αστούριας και στη λωρίδα της Γάζας.
Ώρες λειτουργίας ΕΜΣΤ
Τρίτη – Κυριακή: 11.00 – 19.00
Πέμπτη: 11.00 – 22.00
Δευτέρα: κλειστά
Εθνικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης
Κτίριο Ωδείου Αθηνών, Βασ. Γεωργίου Β’ 17 -19 & Ρηγίλλης, Αθήνα, 10675
Τηλέφωνα: 210 92.42.111 – 3, Fax: 210 92.45.200, protocol@emst.gr, pressoffice@emst.gr
www.emst.gr, http://fixit-emst.blogspot.com
Ανοιχτή Λογοτεχνία
Είναι λίγο παλιά είδηση αλλά βρήκα τους συνδέσμους σε ένα παλιό μήνυμα και είπα να τους ανεβάσω. Η εκπομπή Ψηφιακή Ελλάδα κάνει ρεπορτάζ για την δουλειά της Ανοιχτής Λογοτεχνίας. Το ρεπορτάζ είναι δυστυχώς πολύ μικρό σε διάρκεια αλλά αξίζει νομίζω να το ανεβάσω – έτσι σαν μια μικρή γεύση της δουλειάς που κάναμε:
+12
⇨
Ν+12
«μιαν ορθοέπεια όπου το κάθε ωμοφόριο, η κάθε ύψωση, ο κάθε υπογραμμός δεν είναι παρά ένα κολυμβητήριο, ένα καύλωμα, μια κάθετη βραχυλογία πάνω σε ένα κανακάρη πρώην πλευριτικού».
Οθωμανικός Αλίγδιαστος
⇨
Ν+24
«μιαν ορθοπεταλιά όπου το κάθε ωοειδές, το κάθε φαγγρί, το κάθε υποδεκάμετρο, δεν είναι παρά μια κομεντί, μια καυτηρίαση, ένα κάθετο βρεκεκέξ πάνω σε καναπεδάκι πρωιμαδιού πλευστού».
Οικείος Αλίπαντος
remembrance of things to come
Ένα από τα πράγματα που έκανα φέτος το καλοκαίρι ήταν να γράψω και ένα δοκίμιο για το πως η ψηφιακή λογοτεχνία (και ειδικότερα, η ψηφιακή ποίηση) συνεχίζει το μοντερνιστικό εγχείρημα και πως αλλάζουν οι τρόποι με τους οποίους αντιλαμβανόμαστε και διαβάζουμε τον κόσμο. Το δοκίμιο λέγεται “These Terabytes I Have Tried to Shore Against Our Ruins” και ανήκει στη συλλογή Stress Fractures: Essays on Poetry (εκδόσεις Penned in the Margins). Θα λάβω μέρος στην πρώτη (από τρεις) παρουσιάσεις του βιβλίου στις 28 Οκτωβρίου στη γκαλερί Whitechapel. Παραθέτω το δελτίο τύπου.
Stress Fractures: Essays on Poetry
Where can the poem go in the age of the supercomputer? What do Wordsworth, Byron and British rapper Roots Manuva have in common? Would Emily Dickinson have preferred Facebook or Twitter? Does the future look… Oulipian? Is slam poetry any good, and what is “post-avant” anyway?
London-based indie poetry press Penned in the Margins releases their first critical title, a bumper volume of essays and articles which probe the place of poetry within contemporary culture.
In Stress Fractures: Essays on Poetry (ed. Tom Chivers), a radically reinterpreted Emily Dickinson mingles with British hip-hop artist Roots Manuva; a teacher’s perspective on poetry in education appears alongside investigations into computer-generated writing and performance poetry. Conceived as a broad church, this fresh new book presents an artform stretching, connecting, collaborating and making sense of its new positions in a rapidly-changing cultural landscape. Stress Fractures is launched with a series of performance-lectures at the Whitechapel Gallery this Autumn.
Stress Fractures: Essays on Poetry, edited by Tom Chivers
Published 1.10.10 by Penned in the Margins
£9.99, 224 pages
ISBN 978-0-9565467-1-5
Contents
Introduction Tom Chivers
The Architecture of Fictional Rooms Luke Kennard
Post-Avant: A Meta-Narrative Adam Fieled
Emily Dickinson, Vampipire Slayer Sophie Mayer
Hejiniaian’s Faustienne Beings-with Emily Critchley
These Terabytes I Have Tried to Shore Agaiainst Our Ruins Theodoros Chiotis
Every Rendition on a Broken Machine Ross Sutherland
Hidden Form: The Prose Poem in English Poetry David Caddy
Arranging Excursions to Dispaparate Worlds Simon Turner
Slam: A Poetic Diaialogue Tim Clare
Roots Manuva’s Romantic Soul David Barnes
Composing Speech Hannah Silva
Radio And… James Wilkes
Enjoying and Examining Poetry Alex Runchman
The Line Katy Evans-Bush
Περιπλάνηση #29
Η κοινωνία της εικόνας και το μέλλον της(;).
Όταν ξεκινά κανείς να χρησιμοποιεί το λεξικό.
Arbeit macht frei.
Καταφυγιο κηνυγημενων.
Σφιγγω-ξεσφιγγω τη γραβατα και σφυριζω.
Η επάνασταση είναι θέμα κλίμακας (όχι απλά ταξικό).
Αντί-post-it note.
μέλος της κλίκας
Μανόλης Αναγνωστάκης- Επιτύμβιον
Πέθανες – κι έγινες και συ: ο καλός.
Ο λαμπρός άνθρωπος, ο οικογενειάρχης, ο πατριώτης.
Τριάντα έξι στέφανα σε συνοδέψανε, τρεις λόγοι αντιπροέδρων,
εφτά ψηφίσματα για τις υπέροχες υπηρεσίες που προσέφερες.
Α, ρε Λαυρέντη, εγώ που μόνο το ‘ξερα τι κάθαρμα ήσουν,
τι κάλπικος παράς, μια ολόκληρη ζωή μέσα στο ψέμα.
Κοιμού εν ειρήνη δε θα ‘ρθω την ησυχία σου να ταράξω.
(Εγώ, μια ολόκληρη ζωή μες στη σιωπή θα την εξαγοράσω
πολύ ακριβά κι όχι με τίμημα το θλιβερό σου το σαρκίο).
Κοιμού εν ειρήνη. Ως ήσουν πάντα στη ζωή: ο καλός,
ο λαμπρός άνθρωπος, ο οικογενειάρχης, ο πατριώτης.
Δε θα ‘σαι ο πρώτος ούτε δα κι ο τελευταίος.
(Τα συλληπητήρια είναι αυτονόητα αλλά ας μην ξεχάσουμε κι αυτά που ξέρουμε)
συγκυρίες και άλλα
Μερικά από τα κείμενα που διάβασα στην 3η Λογοτεχνική Συνάντηση στο Dasein έχουν ανέβει στο Poeticanet μαζί με το βίντεο Flipping Coin Athens που ετοιμάσαμε μαζί με τον Ευθύμη Kosemund Σανίδη.
Πως είχαμε συνηθίσει να ζούμε
(το ανατριχιαστικά ακριβές και τόσο μοντέρνο Μια άσκηση φυσικής άλυτη)
Μόλις κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις To Πέρασμα το πολυσυλλεκτικό έργο Η Ελλάδα στη δεκαετία του 1980: Κοινωνικό, Πολιτικό και Πολιτισμικό Λεξικό σε επιμέλεια των Παναγή Παναγιωτόπουλου και Βασίλη Βαμβακά. Το Λεξικό με λήμματα από τον Αβέρωφ μέχρι τον Κουτσόγιωργα και από τον Κρατικό Φεμινισμό μέχρι τον Πολιτικό Γάμο, το Σεισμό του 81 και τον Στάθη Ψάλτη χαρτογραφεί όχι μόνο τη δεκαετία του 1980 αλλά και τις απαρχές των πολιτικών, κοινωνικών και πολιτισμικών συνθηκών όπως τις βιώνουμε στην παρούσα συγκυρία. Το κείμενο που ακολουθεί είναι μια εκτενέστερη εκδοχή του λήμματος που έγραψα για την Λένα Πλάτωνος.
Λένα Πλάτωνος: η φαντασμαγορία του αστικού ίχνους
Η μουσική της Λένας Πλάτωνος δεν είναι απλά μια αναπαράσταση του αθηναϊκού αστικού τοπίου – η μουσική της διαγράφει μια πορεία η οποία έχει ως αφετηρία της την ενδελεχή διερεύνηση των συνθηκών της αστικής ζωής και κατάληξή της την αμφισβήτησή αυτών των συνθηκών μέσα από την ιμπρεσιονιστική ανάπλαση του αστικού τοπίου. Ο Χρήστος Βακαλόπουλος στους Πτυχιούχους (1984) σημειώνει: «οι πόλεις ψιθυρίζουν γιατί δεν έχουν τίποτα άλλο να κάνουν έτσι όπως τις κάρφωσαν στο έδαφος» (90)· η μουσική της Πλάτωνος συνθέτει τους ψίθυρους της πόλης σε ένα εντυπωσιακό μουσικό σύνολο. Ο τίτλος του πρώτου άλμπουμ της Πλάτωνος (Σαμποτάζ) αποσαφηνίζει τις προθέσεις της Πλάτωνος από νωρίς: η ανάγκη για αμφισβήτηση και υπονόμευση της τρέχουσας κοινωνικής πραγματικότητας σε προσωπικό και συλλογικό επίπεδο είναι επιτακτική:
«μέσα μας έχει χαραχτεί σαν τατουάζ/Σαμποτάζ!/Θα τους κάνουμε σαμποτάζ!/το τρένο με τις κούκλες των ενοχών και των αραχνιασμένων παραμυθιών/ μέσα μας έχει χαραχτεί σαν τατουάζ/ Σαμποτάζ!/Θα τους κάνουμε σαμποτάζ!»
Η αναπαράσταση και η ανάπλαση των εικόνων του αστικού πεδίου θα γίνει συνήθης πρακτική της Πλάτωνος τη δεκαετία του 1980· η αμφισβήτηση των συστημάτων αναπαράστασης σηματοδοτεί την εξερεύνηση των αστικών όρων διαβίωσης και τη συμπλοκή της Πλάτωνος με τις πολλαπλές αφηγήσεις οι οποίες συνθέτουν το μωσαϊκό της αστικής ζωής («στο εμπορικό κέντρο/άλλη αντίληψη για το χριστουγεννιάτικο δέντρο» τραγουδά στο «Παιδί της παραμονής» από τις Μάσκες ηλίου). Κάθε απόπειρα αναπαράστασης εμπλέκεται απαραίτητα με ένα παιχνίδι εξουσίας με την κυρίαρχη κοινωνικοπολιτική ιδεολογία και αυτό εκφράζεται μέσα από την πλαστικότητα και την εσωτερική σύνδεση των συνθέσεων της Πλάτωνος: παραδείγματος χάριν, το «Hoping by Shopping» από τις Μάσκες ηλίου προαναγγέλλει το θέμα της δυσκολίας της αλλαγής στο αστικό περιβάλλον όπως αυτό εξερευνάται μετέπειτα στο «Εσπέρια Ίρις Γκρέκα» από τα Λεπιδόπτερα. Η απώλεια της εσωτερικής ενότητας της αστικής ζωής γίνεται αισθητή μέσα από τη συμπύκνωση διαφορετικών φαινομένων όπως ίχνη, απομεινάρια και απόηχοι: «η φαντασία της υπερλειτουργεί/μόνο φαντάσματα είδε εκεί/παραποίησε τη γραμματική» («Στοπ» από τις Μάσκες ηλίου). Η πραγματικότητα της αστικής ζωής μέσα στο έργο της Πλάτωνος αποτελεί μια αναθεωρημένη εκδοχή του Πραγματικού: «Είμαι μαγνητοταινία/ διάτρητη από παράνομη σιωπή/ που υποκλέπτει την παράνομη σιωπή/ που υποκλέπτει την πολυφωνία/ της κάθε λέξης σου» τραγουδά η ίδια η συνθέτις στο «Μπλε» από τις Μάσκες ηλίου.
Η Λένα Πλάτωνος κάνει την πρώτη της εμφάνιση ως μια εκ των συνθετών της Λιλιπούπολης (1976-1980), του πρωτοποριακού παιδικού προγράμματος του Τρίτου Προγράμματος όπου χρησιμοποιεί φόρμες δανεισμένες από την κλασσική μουσική για να γράψει δίλεπτα και τρίλεπτα παιδικά τραγούδια: τα τραγούδια της Πλάτωνος για τη Λιλιπούπολη είναι μικρές σουίτες με συχνές μουσικές αναφορές σε συνθέτες όπως ο Σούμαν και ο Σκριάμπιν. Το 1981 η Πλάτωνος κυκλοφορεί σε συνεργασία με τη συνδρομή της Μαριανίνας Κριεζή στους στίχους και τους Σαβίνα Γιαννάτου και Γιάννη Παλαμίδα στα φωνητικά το δίσκο Σαμποτάζ. Το Σαμποτάζ αποτελεί τομή για τα δεδομένα της εποχής: το άλμπουμ εξιστορεί μια ερωτική ιστορία από την αρχή ως το τέλος της χρησιμοποιώντας τους συνθετητές (συνθεσάιζερ) όχι ως ένα διακοσμητικό στοιχείο αλλά ως το μουσικό όργανο πάνω στο οποίο γράφονται τα τραγούδια. Η επιλογή αυτή έχει φυσικά αντίκτυπο και στην δομή και στην καθεαυτή θεματολογία των τραγουδιών. Για παράδειγμα, στο «Χίλιες και μια νύχτες σινεμά» και στο «Θα συναντηθούμε στο σαλούν» η Πλάτωνος χρησιμοποιεί τις δυνατότητες των συνθετητών και του στούντιο ηχογράφησης παραμορφώνοντας τους ήχους και τις φωνές των τραγουδιστών. Οι διαφορετικοί, μη-ακουστικοί ήχοι που παράγονται από τους συνθετητές ντύνουν άλλοτε με δραματικούς και παράδοξους («Το κοπερτί») και άλλοτε με κυματοειδείς ήχους («Πτήση 201») τραγούδια τα οποία αναπαριστούν και εν τέλει συνθέτουν τον εσωτερικό κόσμο του ερωτικού τραγουδιού καθεαυτού. Η παιγνιώδης προσέγγιση της Πλάτωνος στο εγχείρημα είναι εμφανής σε ολόκληρο το άλμπουμ: τα τραγούδια στο Σαμποτάζ οδηγούν στο όριο τη φόρμα του ποπ τραγουδιού μέσα από τη θεατρική ερμηνεία των τραγουδιστών και την σουρρεαλιστική εικονογράφηση των χαρακτήρων μέσα από τους στίχους της Κριεζή. Όλα αυτά τα στοιχεία συνθέτουν ένα ηχητικό σύμπαν το οποίο καθρεφτίζει το μεταβαλλόμενο κοινωνικό πεδίο μέσα από κοσμοθεωρίες οι οποίες είναι δυνητικά παραβατικές και προοδευτικές: παραδείγματος χάριν, ο ινδιάνος στο «Θα συναντηθούμε στο σαλούν» συναντιέται με την αγαπημένη του στο σαλούν, χώρος στον οποίο απαγορεύεται η είσοδος στους ινδιάνους. Μέσα από τη αφήγηση μιας ερωτικής σχέσης στο Σαμποτάζ ξεδιπλώνεται ένα ολόκληρο αστικό περιβάλλον, μια αστική φαντασμαγορία από ρόλους και περσόνες. Η ζωή στην πόλη είναι ένα θεατρικό έργο και ο μόνος τρόπος για να αντισταθεί κανείς και να σαμποτάρει την επιβεβλημένη εντροπία είναι η δημιουργία ενός καινούργιου χώρου.
Στα έργα της Μάσκες Ηλίου (1984), Γκάλοπ (1985), Λεπιδόπτερα (1986) και Το σπάσιμο των πάγων (1989) η χρήση της μουσικής τεχνολογίας γίνεται το βασικό όργανο με τον οποίο συνθέτει η Πλάτωνος. Η Πλάτωνος αναλαμβάνει πλέον πολλαπλούς ρόλους στους δίσκους της: είναι συνθέτης, στιχουργός, ερμηνεύτρια, παραγωγός, φιλοτεχνεί ακόμη και τα εξώφυλλα! Οι στίχοι της Πλάτωνος επιχειρούν να ανιχνεύσουν και να καταγράψουν την ζωή στην πόλη- οι στίχοι της Πλάτωνος συνθέτουν μια συναρμογή από ετερόκλητα στοιχεία: εικόνες της πόλης, φαντασιώσεις και εντυπώσεις, συζητήσεις που κανείς κρυφακούει στους δρόμους και τους ακάλυπτους της πόλης. Οι στίχοι της Πλάτωνος συχνά μοιάζουν με ένα εσωτερικό, οιονεί ρεπορτάζ από τα χαρακώματα της αστικής ζωής. Η ανταπόκριση που φτάνει στον ακροατή μοιάζει συχνά ημιτελής και θραυσματική· η παρατήρηση δεν είναι μομφή για τις στιχουργικές ικανότητες της Πλάτωνος αλλά μια επισήμανση για την ευφυή επιλογή της να ενσωματώσει αυτή την κατάτμηση στην τεχνική της· με ένα τρόπο ο οποίος μοιάζει πολύ με τον πουαντιλισμό στη ζωγραφική η Πλάτωνος συνθέτει κουκίδα-κουκίδα το πορτραίτο μιας γενιάς η οποία αναζητά την ταυτότητά της σε χρόνους και πραγματικότητες έξω από τον ίδια. Η Πλάτωνος καταφέρνει μέσα από τη χρήση του παράδοξου συνεταιρισμού ενός συγκεκριμένου μουσικού ιδιώματος και μιας καθημερινής γλώσσας να σκιαγραφήσει τον κατατεμαχισμό της αστικής ζωής όχι μόνο σε επίπεδο καθημερινής διαβίωσης αλλά και σε επίπεδο αντίληψης. Για παράδειγμα, στο «Έρωτες το καλοκαίρι» από το Γκάλοπ η φόρμα και το περιεχόμενο του ποπ τραγουδιού αποστεώνονται αλλοιώνοντας τις διαστάσεις και τους εσωτερικούς χρόνους των στοιχείων τα οποία φτιάχνουν το «παραδοσιακό» ερωτικό τραγούδι. Οι «Έρωτες το καλοκαίρι» είναι εν τέλει μια ελεγεία για το τέλος των ερωτικών τραγουδιών ενώ ταυτόχρονα προσπαθεί να ανακαλύψει την μορφή που μπορεί να έχει το ερωτικό τραγούδι του μέλλοντος.
Κάθε σταθμός στην μουσική πορεία της Πλάτωνος κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1980 ήταν ένα άλμα – ολόκληρη η εξέλιξη της Πλάτωνος κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1980 είναι πραγματικά συναρπαστική. Η τεχνολογία γίνεται ένα εργαλείο με σκοπό την υπονόμευση, αμφισβήτηση αλλά και εν τέλει ανανέωση της φόρμας του ποπ τραγουδιού. Οι καινοτομίες τις οποίες εισάγει στο ποπ τραγούδι η Πλάτωνος υποδεικνύουν μια αβαν-γκαρντ εκλέπτυνση: κάθε τραγούδι αποτελεί μια συναρμογή από ετερόκλητα στοιχεία· κάθε στοιχείο σε αυτές τις συναρμογές έχει τις δικές του ταχύτητες και ιδιότητες περιχαράσσοντας με αυτό τον τρόπο το δικό του, ιδιαίτερο χώρο. Οι συνθέσεις της Πλάτωνος δεν προσπαθούν να εξηγήσουν τίποτα ούτε να προσφέρουν παραμυθία· αποτελούν όμως ένα σημαντικό αντικείμενο τέχνης το οποίο κανείς μπορεί να χρησιμοποιήσει για να συμμετάσχει σε μια διαφορετική θεώρηση του κοινωνικού χώρου. Η μουσική της Πλάτωνος μέσα από αυτή την εκλέπτυνση της θέτει μια σειρά από ερωτήματα τα οποία έχουν να κάνει τόσο με την ίδια αλλά και με την σχέση της μουσικής με το κοινωνικό σύνολο στο οποίο απευθύνεται: ποια είναι η σχέση ανάμεσα στη μουσική των τραγουδοποιών και της τεχνολογίας; Πώς συναντά η μεταπολίτευση την τεχνολογία; Ποια είναι η θέση του αυστηρά προσωπικού μέσα στην μεταπολίτευση; Η Πλάτωνος οδηγεί την παράδοση των τραγουδοποιών στα όρια της· χρησιμοποιεί τους συνθετητές εισάγοντας πλέον μια εντελώς καινούργια αντίληψη στην παράδοση της τραγουδοποιίας: το στούντιο και τα μηχανήματα είναι πλέον συμμέτοχοι στην διαδικασία γραφής των τραγουδιών- όπως ο Brian Eno την ίδια περίπου εποχή η Πλάτωνος χρησιμοποιεί τα μουσικά μηχανήματα ως μέρος του υλικού των συνθέσεων της. Τα συνθεσάιζερ γίνονται τα πινέλα τα οποία χρησιμοποιεί η Πλάτωνος για να δουλέψει ηχητικούς καμβάδες. Ο τρόπος με τον οποίο η Πλάτωνος συναρμολογεί τις συνθέσεις της πριμοδοτεί το στούντιο– το τελικό αποτέλεσμα είναι συνυφασμένο με την εργασία στο στούντιο: οι λούπες της Πλάτωνος μοιάζουν «χειροποιήτες» και τα τραγούδια της είναι απροσδόκητα κολλάζ. Αν ο Σαββόπουλος και ο Λοΐζος τοποθετούν το χώρο για τους εαυτούς τους μέσα στην ελληνική μουσική παράδοση η Πλάτωνος εναποθέτει τον εαυτό της στην περιφέρεια αυτής της παράδοσης: η παράδοση στην Πλάτωνος δεν υπάρχει ως απτό αντικείμενο, ως σώμα αλλά σαν ένα φάσμα, ένας απόηχός της. Στις συνθέσεις των συγχρόνων της είναι πάντα παρόν ένα συγκεκριμένο πλήθος, στις συνθέσεις της Πλάτωνος της δεκαετίας του 1980 αυτό το πλήθος είναι όμως απροσδιόριστο, ετερόκλητο και εν εξελίξει. Η χρήση των τρόπων (tropes) της sound art γίνεται σταδιακά εντονότερη στα έργα της Πλάτωνος καθώς η δεκαετία προχωρά προς το τέλος της και η κοινωνική κατάσταση στην Ελλάδα γίνεται ολοένα και πιο ρευστή – δεν είναι τυχαίοι άλλωστε και οι τίτλοι των άλμπουμ που κυκλοφορεί η Πλάτωνος καθώς τελειώνει η δεκαετία: Το σπάσιμο των πάγων (1989) και Μη μου τους κύκλους τάραττε (1990). Τα δύο αυτά άλμπουμ βρίσκουν την Πλάτωνος σε μια ασαφή θέση: γίνεται όλο και πιο σαφές ότι οι νεωτερικοί πειραματισμοί της Πλάτωνος δεν μπορούν να έχουν θέση στην μετανεωτερικότητα της μεταπολίτευσης. Δεν έχει σημασία πλέον όμως: με τη δουλειά της η Πλάτωνος έχει δείξει πώς η τεχνολογία μπορεί να χρησιμοποιηθεί σαν ένα εργαλείο το οποίο μπορεί να υποδείξει απροσδόκητους συσχετισμούς και να υπονομεύσει εκλογικεύσεις οι οποίες αποθαρρύνουν τη δημιουργικότητα – τα έργα της Πλάτωνος υποδεικνύουν τους τρόπους με τους οποίους η τεχνολογία μπορεί να συλλάβει μια εικόνα της «γυμνής» ζωής όπως αυτή βρίσκεται εγκλωβισμένη σε συγκεκριμένα κοινωνικοπολιτικά πλέγματα.
