τυχερό αστέρι

Μερικές πρώτες σκέψεις για τη Στρέλλα του Πάνου Χ. Κούτρα.

Η ισοπεδωτική κατάφαση που διαποτίζει τη Στρέλλα του Πανου Χ. Κούτρα είναι σχεδόν ιλιγγιώδης – η ταινία, ένας πλάγιος τραγικός μύθος προσπαθεί να πει τα πάντα για τη ζωή μιας τραβεστί μέσα σε δύο ώρες. Η Στρέλλα είναι μια αληθινά γενναία, μεγαλόκαρδη, γενναιόδωρη, ώρες-ώρες πραγματικά σπουδαία ταινία η οποία όμως έχω την αίσθηση ότι σκοντάφτει σε ορισμένες αφηγηματικές αφέλειες. Η απόπειρα ξεχαρβαλώματος (και απεδαφικοποίησης) του Οιδιπόδειου συμπλέγματος μένει ξεκρέμαστη καθώς τηλεγραφείται σχεδόν από την αρχή – το νήμα του Οιδιπόδειου συμπλέγματος ξηλώνεται μέσα σε τρεις σκηνές με αποτέλεσμα να αρνείται στον θεατή (αλλά και στον εαυτό της) όχι μόνο την κάθαρση αλλά και οποιουδήποτε είδους επίλυση όσον αφορά το θέμα της αιμομειξίας το οποίο βρίσκεται στο κέντρο του μύθου του Οιδίποδα και της Στρέλλας. Ίσως και η κάθαρση να μην είναι αυτό το οποίο διερευνά ο Κούτρας αλλά προς το τέλος της ταινίας η Στρέλλα ξαφνικά φαίνεται να αποκτά ένα ψυχολογικό βάθος ενώ σε ό,τι είχε προηγηθεί η καλώς εννοούμενη επιφάνεια, μια ακριβής αποτύπωση του διαφορετικού και της αλήθειας του διαφορετικού, είχε το βασικό ρόλο.

Και εδώ νομίζω εντοπίζεται το προβληματικό κομμάτι της αφήγησης: η αφήγηση εν τέλει αρνείται οποιαδήποτε επίλυση του μύθου στο επίπεδο του πραγματικού με αποτέλεσμα να χωλαίνει όσον αφορά την πολιτική της πλευρά. Και η Στρέλλα είναι δυνητικά μια βαθιά πολιτική ταινία. Η τελευταία σκηνή, το αφηγηματικό coda, μπορεί να ειδωθεί σαν μια φαντασίωση αλλά αυτό δεν σηματοδοτείται από την ίδια την αφήγηση με αποτέλεσμα η τονική μετατόπιση της αφήγησης να είναι τόσο έντονη ώστε από τον ξεχαρβαλωμένο Σοφοκλή πέφτεις στους Abba εν ριπή οφθαλμού. Αντίστοιχα, το φινάλε της αγγλικής σειράς Queer as folk ενσωματώνει το coda της ως φαντασίωση με τρόπο που είναι όμως συνεπής με την προηγηθείσα αφήγηση. Η Στρέλλα δεν παίρνει θέση για την τελική επίλυση της ιστορίας της καθώς ο Κούτρας φαίνεται να μην είναι εντελώς σίγουρος για το ποιος ακριβώς θέλει να είναι ο αφηγηματικός τόνος της ταινίας του: στην αρχή της ταινίας μας προσφέρει την ετυμολογία του ονόματος της πρωταγωνίστριας της ιστορίας του:  «Στρέλλα=Στέλλα+τρέλλα». Η αναπαράσταση και επίλυση αυτής της εξίσωσης μέσα από το ξετυλίγμα του μύθου της Στρέλλας φέρνει στο προσκήνιο μια αφηγηματική υποκειμενικότητα η οποία γοητεύεται από το δυνητικά τερατώδη χαρακτήρα του μύθου της – έχω την αίσθηση ότι η υφέρπουσα υστερική επιθυμία της αφήγησης αποπειράται να εξωτερικεύσει τον εσωτερικό μονόλογο ενός μύθου ο οποίος πλάθει και ξαναπλάθει την πραγματικότητα χρησιμοποιώντας τα υλικά ενός εαυτού ο οποίος ποτέ δεν μπορεί να διατυπωθεί με ακρίβεια καθώς είναι χαμένος ανάμεσα σε ταυτότητες και γεγονότα από το μακρινό παρελθόν. Αυτό από μόνο του θα μπορούσε να ήταν η πολιτική τοποθέτηση της ταινίας (η απόρριψη της οποιαδήποτε ταυτοποίσης) αλλά έχω την αίσθηση ότι η ταινία με αυτό τον τρόπο είναι σαν να λέει «τι να ψάχνεις τώρα…» Τοποθέτηση η οποία ίσως και να ταιριάζει απόλυτα με την κατάφαση η οποία διακρίνει την Στρέλλα ως ηρωίδα.

This entry was posted in Έξω η ζωή είναι πολύχρωμη and tagged , . Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s