2003

2003

Missy Elliott- This is not a Test

Επιστροφή στην Αφρική. Καλέσματα για συγκέντρωση δυνάμεων. Δημιουργία νέων πληθυσμών.

Outkast- Speakerboxxx/LoveBelow

Πανηγυρισμοί και απολογισμοί, ασκήσεις ύφους τύπου Prince εναντίον φιλτραρισμένων ghettobeats, φαντασιώσεις αποτυπωμένες σε μια πολαρόιντ που εμφανίζεται βασανιστικά αργά.

Postal Service- Give Up

Η αποθέωση της indietronica: ηλεκτρονική μουσική για τα indie παιδιά που θέλουν κρυφά να γίνουν ρομπότ για να μπορούν να χορεύουν όλη τη νύχτα.


Four Tet- Rounds

Η κίνηση που αντιλαμβάνεσαι με την άκρη του ματιού σου, τα χαλασμένα παιδικά παιχνίδια, τελικά δεν γνώριζες τίποτε.

David Sylvian- Blemish

Όταν η βαρυτική έλξη αντί να σε τραβά σε εκσφενδονίζει μακριά.

Steve Reich- Three Tales

Το καλύτερο έργο του Reich για την τρέχουσα δεκαετία – ειδικά το τελευταίο μέρος το οποίο πραγματεύεται τι μπορεί να σημαίνει μελλοντικά η έννοια του ανθρώπινου είναι αριστούργημα.


Plastikman – Closer

Αν στο Consumed ο Richie Hawtin ήθελε να αναπαραστήσει την αίσθηση του άγνωστου χώρου, στο Closer συνειδητοποιεί ότι δεν χρειάζεται κανείς να βρεθεί αργά τη νύχτα στη μέση ενός δάσους για να αισθανθεί ότι έχει χαθεί΄ μπορεί να αισθάνεται κανείς μακριά από ο,τιδήποτε γνώριμο μέσα στο ίδιο του το δωμάτιο. Ένα τρομακτικό comedown.

Prefuse 73- One Word Extinguisher

Η ατελείωτη μάχη: ένα σάμπλερ, εξερεύνηση των συχνοτήτων και των χαρτών κατανομής των ήχων.

Placebo – Sleeping with Ghosts

Πρώτα το γεγονός. Μετά: διάσταση: αποσυσχετισμός: απόσπαση. Απόκλιση τανυστών.

Μάνος Χατζιδάκις & K. Bήτα- Transformations & Κ. Βήτα- Movement

Kι αν γεννηθείς κάποια στιγμή
Μιαν άλλη που δε θα υπάρχω
Μη φοβηθείς…


The Knife- Deep Cuts

Μια γιορτή, ένα πάρτυ από αυτά που κάνεις μια φορά στη ζωή σου.


Erlend Oye – Unrest

Ένα αγόρι γράφει τραγούδια. Μετά το αγόρι αυτό μαζεύει τα πράγματα του και ταξιδεύει με τα τραγούδια του σε ολόκληρο τον κόσμο για να δει αν αυτά αντέχουν την τριβή με την καθημερινότητα.

Moloko- Statues

Πίσω από το χειρότερο εξώφυλλο της δισκογραφίας τους, οι Moloko έκρυψαν και το ωραιότερο τραγούδι τους: το «Forever More» πάλλεται με ένταση καθώς χορεύει ξεδιάντροπα, with abandon θα έλεγαν οι Άγγλοι, με τη βαθιά θλίψη της γνώσης ότι εδώ τελειώνει αυτό το πάρτυ.

Bertine Zeitlitz- Sweet Injections

Η Κοκκινοσκούφιτσα που σκότωσε τον Κακό Λύκο δίνοντας του καραμέλες με πινέζες: μικρά αιχμηρά ποπ διαμαντάκια. (Σε παραγωγή Richard X βεβαίως.)

m83- Dead Cities, Red Seas & Lost Ghosts

Τεράστιοι αστικοί χώροι, πολυρυθμίες που (υπερ)αναπληρώνουν τις αρυθμίες που προκαλούν τα ερημωμένα ηχητικά τοπία, λούπες που δεν τελειώνουν ποτέ, η αίσθηση ότι κάτι δεν έχει λυθεί όπως θα έπρεπε.


Richard X-…Presents his X-Factor, vol. 1

Ο Richard X είναι νομίζω ο ευρηματικότερος και ευφυέστερος παραγωγός ποπ μουσικής των ημερών μας (στη βρετανική τουλάχιστον μουσική σκηνή) – δεν είναι τόσο εμπορικός όσο π.χ. η ομάδα των Xenomania (βλ. κυρίως Girls Aloud και εσχάτως Pet Shop Boys) αλλά οι παραγωγές του είναι πάντα ακριβείς και γεφυρώνουν με όχι και τόσο προφανείς τρόπους το παρελθόν και το μέλλον της ποπ μουσικής.

BT-Emotional Technology

Χορευτική μουσική για δύσκολους αποχαιρετισμούς.




This entry was posted in Έξω η ζωή είναι πολύχρωμη and tagged , , . Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s