το τρόπαιο

hmerh2.jpg

Ο Λευτέρης Βογιατζής στο ρόλο του αφηγητή στην Ήμερη του Ντοστογιέφσκι δεν είναι τίποτε άλλο παρά μια οθόνη – ένας κενός τόπος όπου η απουσία της προβάλλεται σαν ένα παράδοξο τρόπαιο: γι’ αυτό το λόγο άλλωστε ο αφηγητής δεν μετανιώνει για τις πράξεις και τη συμπεριφορά του όσο η Ήμερη ήταν στη ζωή. Η γυναίκα του ήταν για αυτόν ένας επιθετικός προσδιορισμός και τίποτε παραπάνω. Η αυτοκτονία της Ήμερης προβάλλει σαν αποτέλεσμα της πίεσης της καθημερινότητας του ζευγαριού. Ο αφηγητής επιχειρεί να κατανοήσει με διάφορους τρόπους το ακατανόητο της πράξης της αυτοκτονίας, τον ακρωτηριασμό της σκέψης και της φαντασίας από ένα εκούσιο θάνατο, μια απουσία που δεν οδηγεί παρά μόνο σε μια ολοκληρωτική, συντριπτική κατάφαση. Φυσικά δεν καταφέρνει να κατανοήσει τίποτε. Ο χαρακτήρας του Βογιατζή είναι στην πραγματικότητα ένας Κανένας που κάποτε θεωρούσε ότι ήταν Κάποιος. Ο θάνατος της Ήμερης του επιφέρει ένα ακαριαίο χτύπημα: μια απογύμνωση χωρίς προηγούμενο. Η σκηνική παρουσία του αφηγητή καταδεικνύει όχι ένα άνθρωπο αλλά μια συναρμογή από νευρώσεις, συνήθειες και αυταπάτες. Ο αφηγητής υπάρχει μόνο αυτός στη σκηνή αλλά εν τέλει δεν υπάρχει ούτε κι εκείνος. Όταν φέρνει στη σκηνή την Ήμερη για μια τελευταία φορά τότε μόνο αποκτά σάρκα και οστά.

(Η Ήμερη του Φίοντορ Ντοστογέφσκι, Λευτέρης Βογιατζής, Θέατρο Οδού Κυκλάδων)

This entry was posted in Αρχείο, Συγγραφείς, Φαντασμαγορικά and tagged , , , , . Bookmark the permalink.

5 απαντήσεις στο το τρόπαιο

  1. Ο/Η myrto λέει:

    Υπέροχη παράσταση και πολύ όμορφο και διεισδυτικό το κείμενο σου.

  2. Ο/Η polleslexeis λέει:

    @Μυρτώ:🙂 Σ’ευχαριστώ πολύ!

  3. Ο/Η sexton λέει:

    Α, ήθελα να δω αυτό το μονόλογο. Ευτυχώς που μας το θυμίσατε! Υπάρχει και μια ρώσικη ταινία, την οποία ψάχνω, αλλά δίχως να είμαι για τον τίτλο σίγουρη, που αναφέρεται στην ίδια νουβέλα. Είναι του ’60 ίσως και ενδέχεται να λέγεται: «Κι όμως την αγαπούσα». Γνωρίζεται κάτι για το θέμα; Πολύ θα ήθελα να τη βρω. Καλημέρα!

  4. Ο/Η polleslexeis λέει:

    Ρώσσικη; Είστε σίγουρος; Εγώ νομίζω ότι μάλλον εννοείτε το εξαιρετικό Une femme douce του Bresson, το οποίο διαδραματίζεται στο Παρίσι του ’60. Ελπίζω αυτό να βοηθά.

  5. Ο/Η sexton λέει:

    Μάλλον, ναι. Ήσασταν υπέρ το δέον κατατοπιστικός! Καλό τριήμερο!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s