μουσικόραμα 07

Επανέρχομαι μετά από σιωπή μηνός. Τώρα που τελειώνει και αυτή η χρονιά λέω να κάνω αυτό που κάνουν όλοι: ανεβάζω μια λίστα με τους είκοσι (πάνω-κάτω) δίσκους που άκουσα περισσότερο το 2007.

Blonde Redhead- 23
Το προηγούμενο τους (Misery is a Butterfly) ήταν από τους αγαπημένους μου δίσκους του 2004. Η τραγουδίστρια τους είναι μια από τις πιο χαρισματικές frontwomen που έχω δει σε μπάντα (και ίσως η πιο στιλάτη). Το 23 είναι ένα μικρό κομψοτέχνημα, ένα ανομοιγενές ιμπρεσιονιστικό παζλ από ευγενείς ήχους οι οποίοι όμως αναφέρονται σε δράματα και καταστροφές. Το άκουγα στο μετρό τα απογεύματα γυρνώντας στο σπίτι.

Burial- Untrue
Το «δύσκολο» δεύτερο άλμπουμ. Πιο άμεσο από το πρώτο του με τις επιρροές του καλύτερα αφομοιωμένες. Το «Raver» η ταφόπλακα στα rave της δεκαετίας των ’90s.

Roisin Murphy- Overpowered
Ο προηγούμενος δίσκος της Roisin Murphy (Ruby Blue) ήταν φτιαγμένος με κατσαρόλες, κουτάλες και ό,τι άλλο μπορεί να βρει κανείς στην κουζίνα του σπιτιού του. Και ήταν καταπληκτικός. Ο δεύτερος της δίσκος είναι το ίδιο καλός αν όχι καλύτερος-το φινίρισμα αυτή τη φορά δεν είναι αυτό της avant jazz αλλά μιας στιλάτης disco η οποία παίζεται στο τελευταίο πάρτι πριν ο κόσμος τελειώσει και αποκαλυφθούν όλα τα μυστικά (όπως η νευροβιολογική λειτουργία του έρωτα στα Overpowered και Primitive) που κάνουν το σύμπαν να δουλεύει σαν ένα ρολόι που έχει πάθει ένα καλοκουρδισμένο ντελίριο.

Robert Plant & Alison Krauss- Raising Sand
Αυτό λοιπόν ήταν μια μεγάλη έκπληξη. Ρισπέκτ. Το ακούω και το ξανακούω: δύο τραγουδιστές οι οποίοι έχουν ενστικτώδη (και γι’αυτό το λόγο, απόλυτη) συναίσθηση του υλικού που έχουν στα χέρια τους. Υπέροχο.

Nine Inch Nails- Year Zero/Y34RZ3R0R3M1X3D
To With Teeth ήταν μια προσπάθεια ανανέωσης του ήχου των ΝΙΝ αλλά κάτι έλειπε από το μείγμα. Το Year Zero (και το ριμιξαρισμένο αδερφάκι του Y34RZ3R0R3M1X3D) πρόσθεσε ό,τι έλειπε από το μείγμα: το concept.

Tori Amos- American Doll Posse
Mετά το ανεκδιήγητο Beekeeper η Amos εμπνέεται από τους θεατρινισμούς των Queen και του David Bowie, ανασύρει από τους λαβύρινθους των νεύρωνων της πέντε γυναικείες περσόνες, τις ενσαρκώνει και γράφει τον καλύτερο 70s rock δίσκο που κυκλοφόρησε με 30+ χρόνια καθυστέρηση. Φιλτράρει την τρέχουσα πολιτική κατάσταση μέσα από τη δική της (θεοπάλαβη) οπτική γωνία και με το Dragon γράφει ένα από τα πιο haunting τραγούδια της χρονιάς.

PJ Harvey- White Chalk
Ο όγδοος δίσκος της κυρίας Harvey είναι κι αυτός γεμάτος φαντάσματα: φαντάσματα γεγονότων καλά θαμμένων τα οποία όμως στοιχειώνουν το παρόν, φαντάσματα ενός παραβιασμένου προσωπικού χώρου. H ιστορία η οποία κρύβεται πίσω από το When Under Ether είναι πολύ πιο αιχμηρή από το χαριτωμένο πιάνο που συνοδεύει τα φωνητικά της Harvey. Ο δίσκος είναι σαν να ακούς μελοποιημένες βινιέτες του Τόμας Χάρντυ.

Richard Youngs- Autumn Defense

&

The Field- From Here We Go To Sublime
Δύο δίσκοι για το τέλος του φθινοπώρου και την αρχή του χειμώνα: έτσι μπορεί να ακούγονται οι παγετώνες καθώς σχηματίζονται…

M.I.A. – Kala
Για το Kala έχω γράψει εδώ.

Κωνσταντίνος Βήτα- Άργος
Ο Νένες στην Athens Voice έγραψε ότι αυτός ο δίσκος του Κ.Β. είναι σαν να πηγαίνεις σε μια μοντέρνα μπουάτ- ωραία σκέψη αλλά… Αγαπάω τον Κ.Β. και τη μουσική του αλλά τον έχει κυριεύσει ένας τρομερός παρνασσισμός από την Άγρια Χλόη και έπειτα ο οποίος προσωπικά δεν μου πάει καθόλου. Βάζω τον Αργο στη λίστα αυτή για το δεύτερο δισκάκι το οποίο είναι ένα εξαιρετικό δείγμα ηλεκτρονικής μουσικής. Και το πρώτο δισκάκι έχει τις στιγμές του αλλά υστερεί συγκριτικά.

Grand State Valley University New Music Ensemble- Music for 18 Musicians
Μια πραγματικά υπέροχη εκτέλεση του έργου του Steve Reich. To Grand State Valley University New Music Ensemble διαβάζει το έργο του Reich με μια φρεσκάδα που ξαφνιάζει: οι ανοιχτές πεδιάδες της αμερικανικής ενδοχώρας περικλείονται πλέον στις αυστηρές γεωμετρίες της μουσικής του Reich.

Arcade Fire- Neon Bible

Battles- Mirrorred
Το σάουντρακ της παραμονής μου στην Αγγλία τον Μάιο: στοιβαρές δομές και εκκεντρικές μελωδίες.

Joni Mitchell- Shine
Αυτή η φωνή με αφοπλίζει. Σε αυτό το δίσκο ευτυχώς αποφεύγει και τις ορχηστρικές φιοριτούρες του Travelogue.

Nico Muhly- Speaks Volumes
&
Murcof- Cosmos
Κλασσική μουσική για τα παιδιά που σταμάτησαν να πηγαίνουν στα ρέιβ αλλά είναι πάντα εκεί.

The Shins- Wincing the Night Away
Ποπ μουσική η οποία είναι σύνθετη χωρίς να ομφαλοσκοπεί, μελωδική χωρίς να είναι εύκολη.

LCD Soundsystem- Sound of Silver
Το «Αll My Friends» θα έπρεπε να είναι ο ύμνος όλων των Generation X-ers.

Ρόδες- Silent Disco

Tracey Thorn- Out of the woods
Το άλμπουμ αυτό ηταν το σάουντρακ του καλοκαιριού μου.

Siouxsie- Mantaray
Το περίμενα πως και πως. Ένα είδωλο της εφηβείας μου κάνει ένα δίσκο που θα έπρεπε να ζηλεύουν πολλές εικοσάρες σταρλετίτσες.

+ μια επανακυκλοφορία:

Vangelis- Blade Runner Trilogy
Ξαναβλέποντας το Final Cut του Blade Runner και σκέφτομαι ότι αυτή η μουσική του Παπαθανασίου πρέπει να διδάσκεται στα πανεπιστήμια. Τη μουσική αυτή την έχω σε διάφορες μορφές και εκδοχές αλλά ποτέ μα ποτέ δεν τη βαριέμαι. Το Memories of Green ειναι ένα από τα ωραιότερα ambient κομμάτια που έχουν γραφτεί ποτέ με τη φόρμα του ποπ τραγουδιού. Αν το είχε γράψει ο Brian Eno θα είχε έντελως άλλη πρόσληψη.

This entry was posted in Μουσική. Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s