«αυτές οι σιλουέτες » (αντί σχολιου για το καλοκαίρι που τελειώνει)

«Αυτές οι σιλουέτες που καίνε μες στον αέρα που τρέμει
Όμηροι της μνήμης που ο χρόνος έχει σκληρύνει
Απειλούνται, ο γιαλός αυτός οπισθοχωρεί στο παρελθόν,
Προεκτείνει απ’ την ακτή μιαν αμμουδιά
Γλυκιά σαν φωνήεν, από δω αρχίζει
Μια γη που δεν συνέβη από κινήσεις μεθυσμένες και αργές,
Σύμφωνα διάφορα τρικλίζουν σ’ ένα αβέβαιο φως,
Αφέντη δεν έχουν κι όμως προχωρούν
Μέσα σ’ ένα κόσμο διαθλασμένο, αδιάφορο, συγκεκριμένο.
Κι εμείς που αυτές τις σιλουέτες κοιτάμε μήπως δεν είμαστε
Οι αντανακλάσεις τους που μιλούν χωρίς ν’ ακούγονται,
Ένα παράπονο που το σβήνει στην αμμουδιά το κύμα;» (σ. 12-3, μτφ. Κατερίνα Αγγελάκη-Ρουκ)

Δημήτρης Τ. Άναλις, Άνθρωποι της άλλης όχθης. Μτφ. Κατερίνα Αγγελάκη-Ρουκ & Αντιγόνη Βλαβιανού. Λιβάνης: Αθήνα, 2006.

This entry was posted in πλήθος (ων ουκ έστι αριθμός), Λογοτεχνία και Υπερκείμενο. Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s