πάρε μόνο ό,τι είναι απαραίτητο

Είχα αρχίσει να γράφω ένα άλλο ποστ αλλά βρήκα επιτέλους το καινούργιο άλμπουμ της M.I.A. Kala και… αυτό ήταν! Έπρεπε να γράψω πρώτα γι’ αυτό.

copy_2_of_kala-cover.jpg

Η Maya Arulpragasam από τη Σρι Λάνκα κυκλοφόρησε προ διετίας το εξαιρετικό Arular, ένα συναρπαστικό συνονθύλευμα ετερόκλητων ήχων, βρώμικων beats και στίχων-σλόγκαν μέσα σε μια λιτή, φουτουριστική παραγωγή. Φέτος η Μ.Ι.Α. επιστρέφει με το Κala. Ίσως να φταίει ο ενθουσιασμός μου αλλά νομίζω ότι το Kala είναι σαφώς καλύτερο του πρώτου δίσκου. Η παραγωγή στο Kala είναι αισθητά διαφορετική: η ηθελημένη απογύμνωση των ήχων στο Arular αντικαθίσταται εδώ από μια διαστρωμάτωση των ήχων. Η Μ.Ι.Α. ενορχηστρώνει ήχους σε ένα ηχητικό καμβά ο οποίος δανείζεται μουσικά ιδιώματα από παντού: ίχνη από την grime σκηνή, από τη μπόλυγουντ σκηνή της Ινδίας, από τη μουσική που παίζεται στις φαβέλες στη Βραζιλία, από την μουσική των Αβορίγινων της Αυστραλίας βρίσκονται σε όλα τα κομμάτια του δίσκου. Η Μ.Ι.Α. επιτυγχάνει μια θαυμαστή ισορροπία ανάμεσα στην ποσότητα των ιδεών της και στην πυκνότητα των συνθέσεων της: συνθήματα υπέρ της πολιτικής αυτονομίας μπερδεύονται με χιπ χοπ, μπάνγκρα, ντιτζεριντού, ντίσκο, μουσική από τις φαβέλες του Ρίο ντε Τζανέιρο και με samples και διασκευές σε Pixies, Clash και New Order. H μουσική της Μ.Ι.Α. στο Kala είναι τρομερά διασκεδαστική αλλά η πολιτική της δεν είναι ποτέ μακριά από την επιφάνεια των τραγουδιών της: γι’ αυτό ακούς στην αρχή του «Jimmy«, μια διασκευή ενός μπόλυγουντ τραγουδιού, τους στίχους «When you go down to Congo/take me on a genocidal tour/take me on a trip to Darfur» ή στο «Paper Planes» ακούς το εξυπνότερο (και πιο ανατριχιαστικό) ρεφρέν ποπ τραγουδιού του 2007.

Και εδώ είναι το ενδιαφέρον: η μουσική της M.I.A. μοιάζει σαν μουσική που θα άκουγαν οι χαρακτήρες του νέου κύματος της βρετανικής επιστημονικής φαντασίας των δεκαετιών 1960 και 1970- θραυσματική και ουτοπική. Η μουσική στο Kala μου θυμίζει τις κοινωνίες οι οποίες παρουσιάζονται σε ταινίες όπως το Blade Runner και το Code 46: είναι πολυπολιτισμική, πολύκεντρη, δομημένη μέσα στα/από θραύσματα. Ο γνωστός μουσικοκριτικός Simon Reynolds σε αυτό το άρθρο για το Arular υποστήριζε ότι η μουσική της Μ.Ι.Α. φαίνεται να μην ανήκει πουθενά, να μην έχει τοπικό χαρακτήρα. Για τον Reynolds αυτό ήταν μειονέκτημα, για μένα είναι πλεονέκτημα: η μουσική του Μ.Ι.Α. είναι η μουσική του πλήθους– θυμίζει πολλά πράγματα χωρίς καμμία επιρροή να επισκιάζει κάποια άλλη. Η μουσική της Μ.Ι.Α. είναι μια ετεροτοπία: ένας μουσικός χώρος που αντιπαραβάλλει και συμπυκνώνει μέσα του άλλους χώρους οι οποιοί είναι συχνά αταίριαστοι μεταξύ τους. Συμβαίνει το ίδιο με τους διασπορικούς χώρους σε όλες τις μεγάλες πόλεις: στο κέντρο της Αθήνας, οι συνοικίες των Κινέζων και των Πακιστανών έρχονται σε επαφή και συνδιαλέγονται με τον ελληνικό πληθυσμό. Υπάρχει πάντα ο κίνδυνος ότι θα χαθεί ο ιδιαίτερος χαρακτήρας των πληθυσμών που έρχονται σε επαφή αλλά η επιμειξία και τα αποτελέσματά της είναι ένα καινούργιο κανάλι μέσω του οποίου εκφράζεται ο αστικός πολιτισμός και η αστική δημιουργικότητα. Όλοι μιλάνε για τη Rihanna και το πανταχού παρόν «Umbrella» αλλά για μένα το πραγματικά γεγονός στην ποπ μουσική φέτος είναι το άλμπουμ της Μ.Ι.Α.

birdfluitunes.jpg

This entry was posted in Μουσική. Bookmark the permalink.

2 απαντήσεις στο πάρε μόνο ό,τι είναι απαραίτητο

  1. Ο/Η mondo λέει:

    είχα το hit that (kala) της ΜΙΑ στο podcast πριν καιρό επειδή κολλούσε με το ποστ «περίμενε ή στάσου» (απόσπασμα του ρολάν μπαρτ). είναι σπάνιο είδος και αυτή..

  2. Παράθεμα: μουσικόραμα 07 « πολλές λέξεις

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s