Μπλοφάροντας στο Χόγκγουορτς

Σε συζήτηση το Σάββατο το πρωί: «Σου αρέσει ο Χάρυ Πότερ;» η απάντησή μου ήταν «Δεν ξέρω». Με ενοχλούν πολλά στο σύμπαν που έχει χτίσει η Ράουλινγκ (η οποία μου φαίνεται εξαιρετικά συμπαθής στις συνεντεύξεις της). Αυτό το οποίο πραγματικά με ξενίζει στη σάγκα του Χάρυ Πόττερ είναι ότι στα βιβλία της Ράουλινγκ κωδικοποιείται  η πεποίθηση ότι οι ιδιότητες του ταξικού χάσματος δεν είναι απλά οικονομικοκοινωνικές αλλά οντολογικές: οι μάγοι χρειάζεται να πάνε στο σχολείο για να γίνουν σωστοί μάγοι αλλά από την κούνια τους είναι οντολογικά ανώτεροι. Δεν μπορείς να είσαι άνθρωπος (Muggle, όπως λέγεται στο βιβλίο) και να είσαι και μάγος. Πρέπει να είσαι ένας από τους «εκλεκτούς». Η έκδοση του 2003 του λεξικού του πανεπιστημίου της Οξφόρδης μάλιστα συμπεριέλαβε το λήμμα muggle ορίζοντάς το ως εξής: ένα άτομο το οποίο δεν έχει κάποια επιδεξιότητα.

Χρησιμοποιώντας το λαϊκό μοτίβο του έκθετου γόνου ο οποίος ανακαλύπτει ότι οι γονείς που τον μεγαλώνουν δεν είναι οι πραγματικοί (=βιολογικοί) του γονείς ο Πότερ ξεκινά ένα ταξίδι στο οποίο αποδρά από την (ανθρώπινη) τάξη στην οποία μεγάλωσε έχοντας την ύστατη (ταξική-οντολογική) δικαιολογία: δεν είναι απλός άνθρωπος, είναι γιος δύο μάγων και εκείνος ο οποίος είναι προορισμένος να εξολοθρεύσει το Κακό (όπως αυτό ενσαρκώνεται στο πρόσωπο του Λόρδου Βόλντερμορτ). Η μοίρα του είναι σφραγισμένη εξ αρχής. Μπορεί κανείς λοιπόν να πει ότι η Ράουλινγκ μέσα στα βιβλία του Πότερ κωδικοποιεί (μάλλον ασυνείδητα) μια ταξική οντολογία η οποία δεν επιδέχεται αλλαγές και τροποποιήσεις. Η ταξική άνοδος του Χάρυ Πόττερ είναι προδιαγεγραμμένη οντολογικά. Κι εδώ είναι το ενδιαφέρον με τα βιβλία της Ράουλινγκ: ο Πότερ δεν αισθάνεται ποτέ κάποιο ίχνος ταξικής δυσφορίας- άλλωστε τώρα πλέον ανήκει κάπου ακόμη κι αν δεν είναι σίγουρος ότι πρέπει να είναι εκεί. Η ταξική μετατόπιση του χαρακτήρα της Ράουλινγκ είναι τετελεσμένο γεγονός από τα γεννοφάσκια του. Αυτό το οποίο πρέπει να μάθει ο Πότερ στο δαιδαλώδες Χόγκγουορτς δεν είναι πως να γίνει καλός μάγος αλλά να αποκτήσει την πεποίθηση η οποία θα του επιτρέψει να συνυπάρξει με όλους εκείνους τους συμμαθητές του οι οποίοι γνώριζαν ότι ήταν «ξεχωριστοί» εξ αρχής.

[Και μια μικρή προσωπική ιστορία: Γράφοντας αυτό το ποστ θυμήθηκα ότι όταν ήρθε η ώρα να αποφασίσω ποια δέσμη θα ακολουθήσω και σκεφτόμουν ότι ήθελα να γίνω ή αρχιτέκτονας ή φιλόλογος (μεγάλη ιστορία- διάλεξα το δεύτερο) άρχισα να ψάχνω για φροντιστήρια. Θυμάμαι λοιπόν ότι όταν πήγα στον (πάλαι πότε θρυλικό) Μπελεζίνη το πρώτο πράγμα που με ρωτήσανε ήταν πόσο καλός μαθητής είμαι για να δουν αν θα με βάλουν στο τμήμα με τους «προικισμένους» μαθητές.]

This entry was posted in Εμείς και ο κόσμος, Λογοτεχνία και Υπερκείμενο. Bookmark the permalink.

2 απαντήσεις στο Μπλοφάροντας στο Χόγκγουορτς

  1. Ο/Η alberich λέει:

    Καλημέρα.
    Και γ@μώ τα μπλογκς έχεις.
    Σε βρήκα ψάχνοντας αν υπάρχει ελληνική αναφορά στο like a fiery elephant και τον B.S. Johnson ,και κατέληξα να παραγγείλω το Raw shark text.

  2. Ο/Η polleslexeis λέει:

    Alberich, σ’ευχαριστώ πολύ για τα καλά σου λόγια!

    Το Like a Fiery Elephant είναι εκπληκτικό- από τις καλύτερες δουλειές του Coe. Και ο Johnson τρομερή περίπτωση στην παγκόσμια λογοτεχνία!

    Ελπίζω να σου αρέσει το Raw Shark Texts- έχει πολύ ενδιαφέρον.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s