περιπλάνηση # 13

Με την ευκαιρία συμπλήρωσης μιας ντουζίνας περιπλανήσεων, ξαναγυρίζω σε αυτό που είχα γράψει στην πρώτη περιπλάνηση: «Οποιαδήποτε επιφάνεια αποτελεί μέσο διαβίβασης του μηνύματος του στένσιλ. Το μόνο που χρειάζεσαι είναι σπρέυ με μαύρη μπογιά και μια επιφάνεια σε ένα πολυσύχναστο χώρο». Ξαναδιαβάζοντας αυτή την αρχική μου διαπίστωση θέλω απλά να συμπληρώσω ότι όλα όλα αυτά τα στένσιλ, τα γκράφιτι, τα συνθήματα υπερβαίνουν εν τέλει τον αρχικό τους σκοπό και χρήση και ενσωματώνονται σε μια πολυσύνθετη ανοιχτή αφήγηση η οποία απλώνεται σε ολόκληρη την πόλη- και ίσως σε περισσότερες από μια πόλεις. Οι πρωταγωνιστές στην Υπόθεση Μπεστ-Σέλλερ του Χρήστου Βακαλόπουλου σχεδιάζουν να γράψουν ένα μυθιστόρημα σε συνέχειες στους δρόμους της πόλης- δεν βρίσκουν όμως χορηγούς και έτσι τα παρατάνε:

«Σκεφτόμαστε με τον Άλκη να γράψουμε ένα μυθιστόρημα στους δρόμους. Θα γράφαμε ένα κομμάτι στη γωνία Ιπποκράτους και Λασκάρεως κι από κάτω θα γράφαμε: η συνέχεια στη γωνία Ιπποκράτους και Κομνηνών. Όλοι οι τοίχοι της πόλης θα γέμιζαν με τα κομμάτια του μυθιστορήματος. Για μια βδομάδα όλα τα αυτοκίνητα θα κυκλοφορούσαν από γωνία σε γωνία για να διαβάσουν τις συνέχειες. Δεν το κάναμε ποτέ γιατί οι ιδιοκτήτες των τοίχων δε θα μας πλήρωναν. Μπορεί να μας άφηναν να το γράψουμε αλλά δε θα μας πλήρωναν ποτέ. Το εγκαταλείψαμε» (σ. 59)

20-04-07_1710.jpg

Προειδοποίηση (στα Εξάρχεια)

13-07-07_1336.jpg

Προτροπή (στα Γιάννενα)

12-07-07_1620.jpg

Ανακοίνωση, προτροπή ή διαφήμιση; (στη Σταδίου)

This entry was posted in Αστικά. Bookmark the permalink.

2 απαντήσεις στο περιπλάνηση # 13

  1. Ο/Η Λήδα λέει:

    «Δεν το κάναμε ποτέ γιατί οι ιδιοκτήτες των τοίχων δε θα μας πλήρωναν. Μπορεί να μας άφηναν να το γράψουμε αλλά δε θα μας πλήρωναν ποτέ.»

    Άραγε αυτό είναι το εμπόδιο στη συγγραφή ενός τέτοιου μυθιστορήματος ή ο λογικός φόβος προ της απεύθυνσης στο αινιγματικό πλήθος ;
    Περισσότερο από ιχνη αυτά τα μηνύματα μπορουν να αποτελέσουν την εναρκτήρια πρόταση ενός διαλόγου .Ο γράφων, ο αντίπαλος και ο καλόπιστος τρίτος.
    ‘Οπως στο παλίμψηστο της Σταδίου όπου το μαύρο του αναρχικού καλύπτει το μπλε του εθνικιστή . Ισως να είναι αδύνατη μια ήρεμη , μυθιστορηματική αφήγηση σ’έναν κοινόχρηστο τοιχο. Ισως όσοι το τολμούν αναγνωρίζουν αυτό το χαρακτήρα πολιτικού διαλόγου και εκ των προτέρων το μήνυμά τους (εστω και μόνο δηλωτικό μιας ιδιότητας) έχει κάτι το προβοκατόρικο.

    Υ.Γ1 Ακόμα και το Στέλλα σ’αγαπάω-Τάκης…
    Υ.Γ2 Πολλές λέξεις όλοι. Δικαιωματικά δηλαδή ριζωματικά!Τα σέβη μου

  2. Ο/Η polleslexeis λέει:

    Λήδα έχεις δίκιο σε όλα όσα λες- η γράφη ενός τέτοιου μυθιστορήματος είναι δυνατή παρά μόνο αν ο συγγραφέας σβήσει εντελώς τον εαυτό του και χρησιμοποίησει τις οιεσδήποτε παρεμβάσεις σαν σκαλοπάτι για να συνεχίσει την ιστορία την οποία εκείνος/εκείνη ξεκίνησε. Το προτεινόμενο πείραμα του Βακαλόπουλου θυμίζει κάπως (εώς πολύ) το πείραμα για το wikinovel της Penguin για το οποίο είχα γράψει εδώ.

    Ανταποδίδω τα σέβη, βεβαίως βεβαίως.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s