χωρίς ανάσα

29-1-a-bout-de-souffle.jpg

Λόγω καύσωνα πέρασα αυτές τις ημέρες εντός του σπιτιού και ήταν σαν να ζούσα μέσα σε ένα κουκούλι. ‘Εβλεπα τηλεόραση και δεν πίστευα στα μάτια μου: η πραγματικότητα έχει αρχίσει να αποκτά πλέον τέτοιες ταχύτητες και τέτοιους κώδικες που ο κόσμος μοιάζει πλέον σουρεαλιστικός: τα ΜΜΕ στο σύνολό τους κατασκευάζουν ένα υστερικό, υπερ-ρεαλιστικό είδωλο της πραγματικότητας υποσκελίζοντας στην πορεία το ίδιο το πραγματικό. Τα πάντα είναι θέαμα, διασκέδαση, ένα προϊόν προς κατανάλωση.Δε λέω φυσικά κάτι καινούργιο- ο Ντεμπόρ, ο Μακ Λούαν και οι διάδοχοί τους τα έχουν πει όλα αυτά αλλά αυτός ο καπιταλιστικός ρεαλισμός (για τον οποίο έχει μιλήσει εκτενώς ο Μark του k-punk) όπου τα πάντα είναι απλά ακόμη μια καταναλωτική επιλογή είναι εξοντωτικός. Τα σουρεαλιστικά ρεπορτάζ του Σταρ επικεντρώνουν το σαρκοβόρο μάτι του τηλεθεατή σε ένα σημείο του σώματος (π.χ. σε μια εγχειρισμένη μύτη) ενώ η γλώσσα του σώματος των περισσότερων παρουσιαστών δελτίων ειδήσεων υποβιβάζει τα πάντα σε ένα νευρικό τικ: σε ένα σηκωμένο φρύδι, ένα αυτάρεσκο χάμογελο ή η αιφνίδια (μα τόσο προσποιητή) υποτροπή σε ιδιόλεκτους. Κι αυτά είναι απλά η κορυφή του παγόβουνου.

Περισσότερο από όλα αυτά όμως, το εντυπωσιακότερο είναι ότι οι κάτοικοι αυτής της (ελληνικής) πραγματικότητας φωνάζουν. Όλοι φωνάζουν για να ακουστούν, όλοι φωνάζουν γιατί μάλλον νιώθουν σαν μειονότητες χωρίς φωνή. Όλοι φωνάζουν για να κάνουν τους άλλους να σωπάσουν- όσο πιο δυνατά τόσο καλύτερα. Οι αυλικοί των γνωστών πατριδοχαρούμενων πληθυσμών πρώτοι και καλύτεροι. Και όλοι φωνάζουν με κομμένη την ανάσα και μεταδίδουν και σε όλους όσους τους ακούν αυτή την άπνοια (χρησιμοποιώ τον όρο και με τις δύο έννοιες: ως την απόφραξη της αναπνοής αλλά και με την έννοια μιας αποπνικτικής νηνεμίας). Και φυσικά θα μπορούσε κανείς να σταματήσει να τους ακούει αλλά το να κλειστείς σε κάψουλα δεν είναι εν τέλει λύση.

Ο καύσωνας των δύο προηγούμενων εβδομάδων που έκανε την Αθήνα Σαχάρα, οι φωτιές των τελευταίων ημερών, οι τρομοκρατικές επιθέσεις ανά την υφήλιο: όλα αυτά ξεδιπλώνονται σε εφημερίδες, περιοδικά και στο διαδίκτυο μέσα από αφηγήσεις οι οποίες μπορεί να είναι ταυτόχρονα λεπτομερέστατες, πολλαπλές, πολύπλευρες, ενδελεχείς, (εξωφρενικά) μελοδραματικές και λυρικές, κοινότοπες και εν τέλει υστερικές. Η πραγματικότητα όπως αυτή αναπαράγεται από τα ελληνικά ΜΜΕ σε αφήνει χωρίς ανάσα: τα πάντα έρχονται στα ελληνικά μέτρα και τελικά τίποτε δεν έχει την πραγματική του υπόσταση- το θέμα είναι ότι δεν προλαβαίνεις ούτε να σκεφτείς αλλά ούτε και να αντιδράσεις. Είναι σαν εκείνο το ανέκδοτο που λέγαμε στο σχολείο και τελείωνε κάπως έτσι: «Πόρωση! Τώρα και χωρίς αλεξίπτωτο!»

This entry was posted in Εμείς και ο κόσμος. Bookmark the permalink.

Μία απάντηση στο χωρίς ανάσα

  1. Ο/Η annabooklover λέει:

    Το σχόλιο είναι για τη φωτογραφία και την ταινία. Εμβληματική, και για μένα προασωπικά ξυπνάει πολλές αναμνήσεις!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s