τώρα όμως τι κάνουμε; (λετ γκόου μιξ)

αυτό το οποίο συνεχίζει να με εντυπωσιάζει/σε όλες τις συγκεντρώσεις και τις παρουσιάσεις πολιτισμικών αγαθών/(και τον όρο πολιτισμικά αγαθά τον χρησιμοποιώ κυριολεκτικά, χωρίς ίχνος ειρωνείας)/αυτό το οποίο με εντυπωσιάζει είναι ο ετερόκλητος κόσμος ο οποίος μαζεύεται/και το ρεύμα το οποίο σχηματίζεται από το ετερόκλητο πλήθος/έχει ενδιαφέρον δε λέω/όμως το θέμα είναι άλλo/η συζήτηση για κάποιο λόγο καταλήγει να περιστρέφεται γύρω από τα ίδια και τα ίδια θέματα/το εξής ένα δηλαδή:/»τι είναι ελληνικό μυθιστόρημα-τραγούδι-κ.τ.λ.;»/ το οποίο μεταφράζεται με έναν κάπως μπακάλικο τρόπο ως εξής: «τι μετράει ως ελληνικό (μυθιστόρημα-τραγούδι-κτλ);»/αν προσπεράσουμε τον φασισμό ο οποίος υποβόσκει σε τέτοιες ερωτήσεις/συνειδητοποιεί κανείς ότι τέτοιες ερωτήσεις πηγάζουν από μια αμηχανία και την ολοκληρωτική έλλειψη φαντασίας/η ερώτηση αυτή προσπαθεί δηλαδή να πιάσει φαντάσματα με μια απόχη/(λάθος εργαλείο!)/μια τέτοια ερώτηση επιχειρεί να ανιχνεύσει (πολύ) αόριστα πράγματα με ένα (επίσης πολύ) αόριστο τρόπο/και για αυτό προσπαθεί να βρει ένα τρόπο, ένα σχήμα το οποίο θα περικλείει τα πάντα/(ασφυξία)/έτσι ό,τι δεν εμπίπτει στην ελληνική μαζική εμπειρία/είναι αυτόματα ξένο/και μη-ελληνικό/όλα αυτά είναι σημάδια μιας (συλλογικής) «πληγωμένης» ταυτότητας/η οποία έχει «πληγωθεί» όμως με τον ίδιο τρόπο που πληγώνονται οι ψευτορεμπέτες και οι ψευτομάγκες/και έτσι αντιδρά με το να προσπαθεί να αφήσει απ’ έξω ό,τι δεν χωρά στο τσαρδί της/»τί είναι λοιπόν ελληνικό;» τώρα που τους κλείσαμε όλους απ’έξω;/κανονικά η ερώτηση θα πρέπει να είχε απαντηθεί/κι όμως συνεχίζει και πλανάται/γιατί;/μα αυτή την ερώτηση δεν τη κάνουν μόνο όσοι θέλουν να διώξουν και να αποκλείσουν τα ελληνικά στοιχεία/αλλά και εκείνοι οι οποίοι συνειδητοποιούν ότι δεν είμαστε το κέντρο του κόσμου/(κι ας προσπαθούν οι 300 και το Hot Gates να μας πείσουν ότι έτσι είναι)/εδώ και χρόνια/η εισροή των «ξένων» (ό,τι κι αν σημαίνει αυτό) σε ολόκληρη τη χώρα/έθεσε σε αμφιβολία την ελληνική ταυτότητα:/εμείς ήμασταν πάντα οι ξένοι/(μετανάστες, πρόσφυγες και η πιο σύγχρονη εκδοχή η οποία αποκαλείται «φοιτητές»)/τι σημαίνει όμως να είμαστε εμείς η χώρα-οικοδεσπότης;/αυτό θέλει περισσότερη σκέψη και βαθιά ενδοσκόπηση/η προσφυγιά και η μετανάστευση είναι μια δυναμική αναδόμηση της ταυτότητας*/η υποδοχή του μετανάστη όμως είναι μια άλλη υπόθεση/(εξ)ωθεί τον «οικοδεσπότη» σε μια διαπραγμάτευση με το «ξένο»/και στην αναδόμηση της δικής του ταυτότητας/η ταυτότητα εξ ορισμού ετεροπροσδιορίζεται/και η άφιξη του ξένου αναμοχλεύει τα πιο πρωτόγονα μας ένστικτα/ξεφεύγω όμως του θέματος/»τι είναι ελληνική λογοτεχνία;»/ο μακαρίτης ο Βερνάν στο Βήμα έλεγε ότι «το πρόβλημα…..είναι ότι οι κύριοι εχθροί της ελληνικής γλώσσας είναι οι ίδιοι οι ελληνιστές»/διερωτόμενοι ξανά και ξανά τι είναι ελληνική λογοτεχνία/γενικώς και αορίστως/είναι σαν να ρωτάμε έναν παπά να μας πει ποιοι είμαστε/και αν θα σωθούμε/και αν διαβάζεις μόνο μυθιστορήματα που πραγματεύονται την επιστροφή για τις χαμένες πατρίδες και κάπου εκεί μέσα αν συμβαίνει και ένα (ακόμη) ερωτικό τρίγωνο/οκ, καλά κάνεις/αλλά δεν γράφονται μόνο τέτοια βιβλία/η ελληνική λογοτεχνία οφείλει να είναι πρώτα λογοτεχνία/αν είναι μόνο ελληνική/τότε είναι απλά -συγγνώμη που το λέω έτσι- αρπαχτή/και οι άνθρωποι που συζητούν και γράφουν μόνο για την ελληνικότητα της λογοτεχνίας παραλείποντας το συστατικό της «λογοτεχνίας»/ή τους αρέσει το κήρυγμα το οποίο πείθει το «εγώ» τους ότι (αβασάνιστα) ανήκουν σε μια ένδοξη φυλή/θεμιτό δε λέω- όλοι κάπου θέλουν να ανήκουν/ή τους αρέσουν τα πολλά φράγκα τα οποία θεωρούν ότι δικαίως τα κέρδισαν αφού η δουλειά τους ανασύρει στην επιφάνεια δόξες περασμένων χρόνων/(εκεί κάπου φυσικά υπάρχει κωδικοποιημένη και η ευχή «πάλι με χρόνια με καιρούς πάλι δικά μας θα’ναι»- και έτσι περνάνε τα χρόνια)/δεν λέω κάτι καινούργιο ή κάτι άγνωστο/η ιστορία δεν είναι κτήμα ή αγαθό προς πώληση/η κριτική στάση απέναντι την ιστορία μας είναι επιτακτική/με  αυτό τον τρόπο αντιλαμβάνεται κανείς την μορφή την οποία έχει πάρει η ιστορία  μας/αλλά και οδηγούμαστε σε μια παραγωγική, δημιουργική θεώρηση της ιστορίας μας/αλλά και σε μια ιστορικότητα της δημιουργικότητας μας/(θα γίνει όμως;)/»ιτς νοτ ολ ντουμ εντ γκλουμ»/όπως έγραψα σε μέιλ στην φίλη μου την Ελένη πρόσφατα/τώρα όμως τι κάνουμε;/ποια είναι εκείνα τα ιστορικά ρεύματα και ποιες είναι εκείνες οι ιστορικές φαντασιώσεις οι οποίες «πετρώνουν τη ζωή»; (όπως σημειώνει και η Ά.Δ. στο βιβλίο της)//

(όλο αυτό το λογύδριο γράφτηκε με αφορμή την παρουσίαση του Μανιφέστου της ήττας της Άντζελας Δημητρακάκη στο βιβλιοπωλείο της Εστίας)

*το βιβλίο της Ιωάννας Λαλιώτου Διασχίζοντας τον Ατλαντικό (εκδ. Πόλις) προσφέρει μια ενδελεχή ανάλυση αυτής της αναδόμησης-αναδιαπραγμάτευσης της ταυτότητας του έλληνα μετανάστη στην Αμερική

This entry was posted in Έξω η ζωή είναι πολύχρωμη, Λογοτεχνία και Υπερκείμενο. Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s