συν/πλην

Αυτό το βρήκα στο ιστολόγιο της Jill Walker και νομίζω ότι είναι καταπληκτικό- oπότε το αναδημοσιεύω. Η Κathleen Fitzpatrick μιλώντας για την εμπειρία της στο ετήσιο συνέδριο του MLA (o αμερικανικός Σύλλογος Σύγχρονων Γλωσσών) μεταφέρει το επιχείρημα της Anne Balsamo ότι η τριτοβάθμια εκπαίδευση (και ειδικά οι σχολές των γλωσσών και των λογοτεχνιών) πρέπει να εκσυγχρονιστούν για ορισμένους πολύ πρακτικούς λόγους. Οι μαθητές του μέλλοντος θα ξεπεράσουν τους δασκάλους τους όσον αφορά την ευκολία χειρισμού των τεχνολογιών δικτύου στη συγκέντρωση γνώσης. Το θέμα είναι όμως ότι οι μαθητές αυτοί θα πρέπει να διδαχθούν όχι μόνο πως να βρίσκουν τη γνώση στο τεράστιο wunderkammer που είναι το διαδίκτυο αλλά και πως να την αξιολογούν, να την ταξινομούν και να τη χρησιμοποιούν. Το πιο ενδιαφέρον σημείο της συζήτησης (όπως μας το μεταφέρει η Fitzpatrick) είναι ότι η Βalsamo στο μανιφέστο της για την παιδεία του μέλλοντος χρησιμοποιεί την ιδέα των “original synners” η οποία είναι δανεισμένη από τα μυθιστορήματα της συγγραφέως επιστημονικής φαντασίας Pat Cadigan: οι φοιτητές του μέλλοντος δε θα διδάσκονται απλά αλλά θα συμμετάσχουν στην παραγωγή και στην διανομή της καινούργιας γνώσης. Oι καθηγητές στην τριτοβάθμια εκπαίδευση πρέπει λοιπόν να σταματήσουν να διδάσκουν τους μαθητές τους να είναι αντίγραφα των καθηγητών τους. Η τριτοβάθμια εκπαίδευση έχοντας επικεντρωθεί σε μια διαδικασία αυτο-αναπαραγωγής και σε μια σταθερότητα στην παραγωγή γνώσης, πρέπει πλέον να αρχίσει να προσεγγίζει με μεγαλύτερη ευελιξία τις νέες τεχνολογίες μέσα από τις οποίες η γνώση παράγεται σήμερα. Οι καινούργιες γενιές (καθηγητών-φοιτητών) θα πρέπει να «μεταλλαχθούν» για να ανταποκριθούν στις απαιτήσεις των καινούργιων τεχνολογιών.

This entry was posted in Διερευνητικά, Νέες Τεχνολογίες. Bookmark the permalink.

3 απαντήσεις στο συν/πλην

  1. Ο/Η imikrimarika λέει:

    Όντως όταν συμμετέχει και ο «διδασκόμενος» πρώτον είναι πιο ενδιαφέρον, δεύτερον μεγαλύτερη δημιουργία και τρίτον αμφόπλευρη ικανοποίηση!

  2. Ο/Η polleslexeis λέει:

    Το θέμα δεν είναι μόνο να συμμετάσχει ο «διδασκομένος» αλλά να έχει και απέναντί του «διδάσκαλο» ο οποίος θα είναι πρόθυμος να προσαρμοστεί στις ανάγκες του εκάστοτε «διδασκόμενου». Η Balsamo στην ομιλία της υποστηρίζει τα αυτονόητα: η διδασκαλία και η μάθηση είναι δυναμικές διαδικασίες. Απλά εμείς αυτό κοντεύουμε να το ξεχάσουμε. Ίσως είναι πιο εύκολο για το «διδάσκαλο» έτσι. Το μόνο σίγουρο είναι ότι με την παπαγαλία και αυτού του είδους τη στατική, μη-δυναμική διδασκαλία ο μαθητής/φοιτητής/»διδασκόμενος» βαριέται φριχτά. Εγώ πάντως βαριόμουν φριχτά.

  3. Ο/Η imikrimarika λέει:

    Η παπαγαλία είναι κατά τη γνώμη μου ελληνικό φαινόμενο.Τη σιχαινόμουν! Είχαμε ένα καθηγητή, δεν θυμάμαι ποια ήταν η ειδικότητα του και μας «δίδασκε» γεωλογία . Το μόνο που έκανε ήταν να ελέγχει αν ξέρουμε το μάθημα απ’εξω. Είχε ανοιχτό το βιβλίο και μας έκανε παρατήρηση εάν αλλάζαμε παράγραφο και δεν τα λέγαμε με τη σειρά του βιβλίου!Γιαχ!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s