[άτιτλο]

Στην έκδοση των ημερολογίων του Ανδρέα Εμπειρίκου από την επίσκεψη του στη Ρωσσία το 1962 (Ταξίδι στη Ρωσσία- Ημερολόγιο και φωτογραφίες, Εκδόσεις Άγρα 2001), στην καταχώρηση [Άτιτλο] μου έκανε εντύπωση το ακόλουθο απόσπασμα:

«Τραβερσωμένοι σαν καράβια ενάντια στον καιρό διαβήκαμε τρεις φίλοι (ο Θεοτοκάς, ο Ελύτης και εγώ) τον παγωμένο πόντο της Ερυθράς Πλατείας, όχι μακριά από τον Μόσκοβα, μες στην καρδιά της πόλεως, όπυ κτυπά το ίδιο η καρδιά (χειμώνα-καλοκαίρι της Ρωσσίας.» (42)

Αυτό που μου έκανε εντύπωση δεν είναι τόσο η γοητευτική αποτύπωση της βόλτας στην Κόκκινη Πλατεία όσο η χρήση της συγκεκριμένης μετοχής στην παρομοίωση: «τραβερσωμένοι σαν καράβια». Είχα χρόνια να ακούσω τη συγκεκριμένη μετοχή- από το σχολείο συγκεκριμένα όταν είχα ακούσει εκείνο το ποίημα του Δημήτρη Αντωνίου «Τραβερσωμένοι ας πάμε» από τα χείλη ενός λυκειάρχη ο οποίος (θεωρούσε ότι) μας δίδασκε Κείμενα Νεοελληνικής λογοτεχνίας.

«Τραβερσωμένοι»: τι ωραία λέξη όμως!

This entry was posted in Διδακτορικό. Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s