μπορεί να φτάσει κανείς στο «2»;

1238.jpg

Είχα σκοπό να γράψω ένα εκτενές ποστ για το «2» του Δημήτρη Παπαϊωάννου. Έχουν γραφτεί τόσα πολλά όμως (και έχω τόση πολλή δουλειά) που το να γράψω και εγώ κάτι μεγάλο είναι πλεονασμός (και για να είμαι εντελώς ειλικρινής, δεν έχω χρόνο). Οπότε ας τα πούμε επιγραμματικά:

-το «2» ως σύλληψη είναι άνισο. Ο Παπαϊωάννου είναι αναμφισβήτητα ευφυής αλλά η απόπειρα συγκερασμού ενός πολιτικού (όπως το εννοεί ο Φουκώ) προγράμματος και μιας εκλεπτυσμένης αισθητικής της καθημερινής ζωής δεν ήταν πάντα επιτυχής και σε σημεία φαινόταν να γίνεται με το ζόρι. Τα πράγματα ήταν λίγο μπερδεμένα νομίζω και για τους συντελεστές: «είναι ή δεν είναι λαϊκό (με την καλή έννοια) το θέαμα που κάνουμε;» είναι πιθανόν να αναρωτούνταν αρκετοί από αυτούς κατά τη διάρκεια της προετοιμασίας. Έχω την αίσθηση ότι το πρόβλημα έγκειται εδώ ακριβώς: η παράσταση αλλοιθωρίζει- είναι mainstream αλλά προσπαθεί να πείσει τον εαυτό της ότι είναι underground. Φυσικά αυτό είναι αστείο όταν μιλάμε για 40 παραστάσεις στο ανακαινισμένο «Παλλάς» δίπλα στο Attica και όλες τις μοδάτες, πανάκριβες μπουτίκ. Περιφέρεια σε τόσο κεντρικό σημείο δεν γίνεται! Είναι γοητευτικό πάντως ότι κάποιος προσπαθεί να δημιουργήσει ένα θέαμα το οποίο φιλοδοξεί να είναι μια προσωρινή αυτόνομη ζώνη δίπλα σε μαγαζιά που πουλάνε Hermes και Louis Vuitton.

– η αισθητική του «2» μου άρεσε (σε ορισμένα σημεία πολύ). Η αισθητική του ήταν καθαρά κομικ: υπήρχαν στιγμές που περίμενα να βγούνε μπαλονάκια! Ακόμη κι όταν οι εικόνες του Παπαϊωάννου έμοιαζαν να προέρχονται από σκοτεινότερες/ανομολόγητες πλευρές της αρσενικής υποκειμενικότητας ο Παπαϊωάννου ήταν συνεπής απέναντι στην παράστασή του. Το εύρημα του πέους που έχει κέφια και τραγουδά, η τεράστια πλαστική Μπάρμπι-γυναίκα κοντά στο τέλος της παράστασης η οποία φάνηκε να βγαίνει κατευθείαν από κόμικ και από ταινίες επιστημονικής φαντασίας της δεκαετίας του 1950 με τις γυναίκες-γίγαντες οι οποίες καταστρέφουν τα πάντα στο πέρασμά τους και η πολλές φορές Φροϋδικά απλουστεύμενη αναπαράσταση της ανδρικής ψυχής (η οποία μεταφραζόταν στο τρίπτυχο «μαμ, κακά και νάνι (με σεξ)») ήταν πάντοτε μέσα στα πλαίσια που έθετε η (άνιση) επεξεργασία της αρχικής σύλληψης του «2». Σε αυτά τα σημεία είναι που η αισθητική του «2» ήταν τολμηρότερη του όλου concept.

-Οι διάσπαρτες αναφορές του πολύ έξυπνες: είδαμε σκηνές από το «True Faith» των Νew Order, χορογραφίες εμπνευσμένες από beat ’em up games, χορογραφίες εμπνευσμένες από τις slow motion προβολές των γκολ σε ποδοσφαιρικούς αγώνες (φοβερή ιδέα και εκτέλεση), αναφορές στους Gilbert & George, αναφορά στον παραπληγικό Superman ο οποίος εμφανίζεται στο κόμικ The Filth του Grant Morrison (ο οποίος με τη σειρά του είχε χρησιμοποιήσει τους Gilbert & George στο κόμικ) και πολλά άλλα που τώρα δεν θυμάμαι. Οι πιο αγαπησιάρικες εικόνες του ήταν πάντως και οι πιο πετυχημένες του: οι πολλοί άνδρες οι οποίοι θεραπεύουν τον ένα, εικόνες με τους ανθρώπους που κουβαλάνε ο ένας τον άλλο ήταν υπέροχες.

– Στο «2» μαθαίνουμε ότι ο σύγχρονος άνδρας βομβαρδίζεται, αποζητά, απειλείται και τελικά ασχολείται με ένα μόνο πράγμα: το σεξ. Σιγά το νέο. Η φροϋδική αυτή θεώρηση της αρσενικής υποκειμενικότητας σίγουρα εφάπτεται της πραγματικότητας αλλά θεωρώ ότι ο τελετάρχης δείλιασε και δεν τόλμησε να το προχωρήσει κι άλλο. Το σεξ στην παράσταση ήταν μια εύκολη στην επιλογή και εύπεπτη για το κοινό βάση για να στήσει το θέαμα του: το σεξ χρησιμοποιείται ως φόντο πάνω στο οποίο επιχειρείται το ξεδίπλωμα της φαντασιακής σύνθεσης του Άνδρα. Βέβαια θα μου πειτε ότι το σεξ υπάρχει παντού και για πολύ κόσμο υπάρχει μόνο αυτό. Το θέμα όμως είναι ότι ο Παπαϊωάννου δεν προχώρησε αρκετά το θέ(α)μα του σεξ: οι σεξουαλικές πρακτικές και πράξεις οι οποίες είναι παρούσες στην παράσταση είναι φανερά/σιωπηρά queer (το in and out of the closet είναι βασικός άξονας της παράστασης από την πρώτη της σκηνή) ή απεικονίζουν μια απελπισμένη απόκλιση και μια βίαιη παραβατικότητα (οι σκηνές με τις τουαλέτες, το στρώμα και την κούκλα, λόγου χάριν) – στο «2» δηλαδή δεν μιλάμε για μια σεξουαλική Εδέμ όπου δεν υπάρχει απαγορευμένος καρπός, δεν υπάρχει δηλαδή παράβαση. Όχι, ο σύγχρονος άνδρας έχει εμμονή με το σεξ επειδή τον βομβαρδίζουν εικόνες του σεξ από παντού. Με λίγα λόγια σύμφωνα με το «2» ο σύγχρονος άνδρας (εξ)ωθείται στο να σκέφτεται το σεξ όλη την ημέρα και να θέλει να κάνει σεξ όλη μέρα επειδή βομβαρδίζεται με τέτοιες εικόνες από παντού. Τώρα εδώ μπορεί να γίνει μια πολύ μεγάλη συζήτηση για το πόσο δίκιο έχει ο Παπαϊωάννου (και έχει αρκετό) αλλά με τη λογική αυτή η παράσταση λέει ότι το σεξ (στη παραβατική, αποκλίνουσα εκδοχή του) είναι ο μόνος καρπός που θα μας δώσει τη γνώση για την πραγματική υπόσταση του (ανδρικού) κόσμου. Τελικά όμως το 1 μπορεί να γίνει 2; Η παράσταση δεν απαντά- νομίζω ότι ξεφεύγει από το αρχικό της ερώτημα.

-(Επίσης, πολλές φορές αναρωτήθηκα αν στο «2» ενυπάρχει μισογυνισμός, μια καρικατούρα του μισογυνισμού ή ένας αυτοσαρκασμός της αρσενικής υποκειμενικότητας;)

-‘Ολοι οι χορευτές στο «2» είναι εκπληκτικοί. Όλοι.

-Τα σκηνικά και τα βίντεο είναι επίσης πολύ πολύ καλά. Οι ιμάντες και το δάπεδο που ανεβοκατεβαίνει είναι πολύ έξυπνες ιδέες. Οι φωτισμοί όμορφοι.

-ο Κωνσταντίνος Βήτα «κέντησε» και με τα πιο ποπ κομμάτια αλλά και με τα πιο ambient ηχοτοπία του. Υπάρχει σε cd άραγε η μουσική;

Να πάτε να το δείτε το «2» πάντως. Μην ακούτε εμένα. Η δική σας εμπειρία πολύ πιθανόν να είναι εντελώς διαφορετική.

(Μου αρέσει που θα έγραφα λίγα…)

This entry was posted in Έξω η ζωή είναι πολύχρωμη. Bookmark the permalink.

2 απαντήσεις στο μπορεί να φτάσει κανείς στο «2»;

  1. Ο/Η Ανώνυμος λέει:

    ΜΙΑ ΓΥΝΑΙΚΑ ΜΕ ΑΝΟΙΧΤΑ ΤΑ ΠΟΔΙΑ ΚΑΙ Ο ΑΝΤΡΑΣ ΑΠΟ ΚΑΤΩ

  2. Ο/Η polleslexeis λέει:

    Τι θέλει να πει ο ποιητής; (Μάλλον τίποτε)

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s