Future City: Utopia and Experiment in Arcitecture 1956-2006

Πήγα στην έκθεση Future City: Utopia and Experiment in Arcitecture 1956-2006 στις 10 Αυγούστου- την ίδια μέρα οι εφημερίδες και τα κανάλια μιλούσαν για τρομοκράτες και βομβιστικές επιθέσεις. Ήταν σίγουρα περίεργο να ακούω τα βρετανικά ΜΜΕ να μιλούν για ασφαλιστικά μέτρα και εγώ να επισκέπτομαι μια έκθεση πειραματικής πολεοδομίας και αρχιτεκτονικής. Κι όμως! Η έκθεση ήταν εκπληκτική- ένα παζλ από ετερόκλητες, ανατρεπτικές ιδέες για το πώς θα μπορούσε να αναπτυχθεί η ζωή στην πόλη.

Η έκθεση απλωνόταν σε δύο ορόφους, χωριζόταν σε δεκαέξι μέρη* και τα περισσότερα εκθέματα ήταν εντυπωσιακά: μια παιδική χαρά για δημιουργία η οποία διαπερνούσε τους εμπνευστές όλων αυτών των (αόρατων) πόλεων ήταν ολοφάνερη. Πώς αλλιώς θα μπορούσε κανείς να ονειρευτεί μια Φουσκωτή Πόλη και μια Πλάγια Πόλη; Υπέροχα πράγματα! Εκτός από τις μακέτες και τα σχέδια σε διάφορα μεγέθη υπήρχαν και σύντομες προβολές για τα περισσότερα εκθέματα. Υποδειγματική έκθεση από όλες τις απόψεις: στο σχεδιασμό, την οργάνωση και την εκτέλεση της.

Ανεβάζω όσες φωτογραφίες μπόρεσα να τραβήξω λαθραία από την έκθεση (κλικάρετε για να τις δείτε στο κανονικό τους μέγεθος).

Η μακέτα του Yona Friedman (Spatial City 1958-1960) ανήκει στο ίδιο κίνημα, ή εν πάσει περιπτώσει αναπτύσσεται παράλληλα με τις ιδέες της Situationiste Internationale: Ο Guy Debord πρώτος ορίζει την πόλη ως ένα θέατρο, ένας χώρος απείρων πιθανοτήτων όπου τα πάντα μπορούν να συμβούν. Ο Friedman με το μανιφέστο του «L’Architecture Mobile» αλλά και με τις τεράστιες κατασκευές οι οποίες υπερσκελίζουν υπάρχοντα κτίρια επιχειρεί να απελευθερώσει τον κάτοικο της πόλης από τα δεσμά του.

100_2278.jpg

Κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1980, το Λονδίνο υπήρξε ένα κέντρο για το σχεδιασμό και χτίσιμο εντυπωσιακών κτιρίων. Ο Nigel Coates στην εμπροσθοφυλακή της αρχιτεκτονικής θεωρίας και πράξης μαζί με την ομάδα ΝΑΤΟ (Narrative Architecture Today) επεχείρησε να εφαρμόσει αναθεωρήμενες τις ιδέες των κατασιακών και των σουρρεαλιστών στην αρχιτεκτονική και πολεοδομία της βρετανικής πρωτεύουσας. Εδώ βλέπουμε πώς ο Coates αντιλαμβάνεται και απεικονίζει τον αστικό χώρο σε ένα μέρος της τεράστιας τοιχογραφίας Εcstasity 1992-2004: futurecity01.jpg

Αυτή η μακέτα από το Dagmar Richter Studio ανήκει στη λεγόμενη Non-Standard Architecture: η πρόοδος στη δημιουργία λογισμικού αρχιτεκτονικού σχεδιασμού επέφερε και μια επανάσταση στην αρχιτεκτονική πρακτική. Τώρα πλέον οι κλασσικές αρχιτεκτονικές φόρμες αναδιπλώνονται και αναδημιουργούνται στους υπολογιστές- τα αποτελέσματα είναι το λιγότερα εντυπωσιακά. Δεν ξέρω όμως πόσο εύκολο θα είναι να ζει κανείς σε τέτοια κτίρια.

futurecity02.jpg

*Τα δεκαέξι μέρη ήταν τα ακόλουθα: New Babylon, New Urban Habitat, Organic City, Inflatable City, Megastructure, The Oblique City, The Metabloists, Radical Architecture in Italy, Delirious Metropolis, Concept City, Deconstruction, Machine Architecture, Urban Intervention, Experimental Living, Non-Standard Architecture, Contemporary Process

This entry was posted in Έξω η ζωή είναι πολύχρωμη, Αστικά. Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s