Ανακοίνωση του 3ου Διεθνούς Συνεδρίου για την μελέτη του έργου του φιλοσόφου Gilles Deleuze

3rd International Deleuze Studies Conference

Connect, Continue, Create

Amsterdam 12-14 July 2010

ASCA / CfH

Amsterdam School for Cultural Analysis at the University of Amsterdam

Centre for the Humanities at Utrecht University

Call for Papers

The third annual International Deleuze Studies Conference will explore how the three creative domains of thought – art, science and philosophy – connect, continue and create together.

The visionary quality of the profoundly generous and complex philosophy of Gilles Deleuze may provide new and productive ways of understanding connections, in a world that is increasingly globally linked and technologically mediated.

Central questions addressed at the conference are: in what ways do disciplines meet and interfere with one another?  What kind of methodological and political implications do their dynamic encounters entail?  What are the limits of transdisciplinary connections, relations and fields?

Possible topics for papers may include:

* Methodological interfaces between science and the Humanities
* Art as Philosophical Practice
* Urban planning and architecture
* Nomadic politics and Social Sustainability
* Neuroscience and Culture
* Aesthetics of Life Sciences
* The Policy-making implications of eco-philosophy and Triple Ecologies

Length of presentations: max. 20 minutes. We welcome panel proposals.

Please send your abstract (max. 200 words) and a short bio to callforpapers@deleuze-amsterdam.nl before the 1st of March, 2010.

Confirmation of acceptance will be emailed before April 15th, 2010.  Selections will take place on the basis of the number of panel presentations.

For conference registration and further information, please refer to our website: http://www.deleuze-amsterdam.nl

“Η υλικότητα της γλώσσας είναι εκείνη η πλευρά η οποία συνεχίζει να αντιστέκεται σε μια απόλυτη ένταξη στην ιδανικότητα του νοήματος. Το να δει κανείς το γράμμα όχι ως φώνημα αλλά ως μελάνι, και το να συνεχίζει κανείς να επιμένει σε αυτή την υλικότητα, αναπόφευκτα αμφισβητεί την υπόσταση της γλώσσας ως φορέα αμόλυντου νοήματος” (Steve McCaffery, North of Intention: Critical Writings 1973-1986, New York: Roof Books, 1986, σ. 105)

Φωτογραφίες τραβηγμένες στους δρόμους παράλληλους με την Πειραιώς στην περιοχή του Μεταξουργείου – η βαρυτική έλξη της Πειραιώς συμπυκνώνεται σε αναπάντεχες αφηγήσεις μέσα και γύρω από συντρίμμια και ερείπια.

“…κατοικίες διαρκώς κατειλημμένες, με ένα δώμα σε αναμομή μιας μη πιθανής προσθήκης καθ’ ύψος, και ένα ερειπωμένο και υποστυλωμένο ισόγειο. Αυτά μαρτυρούν τη γενεαλογική μη αποπεράτωση της διαμονής – η οποία σαν το φυτό έχει πάντοτε τη δυνατότητα της εκβλάστησης – και συνάμα της εντροπίας, του ερειπίου, της ρωγμής, της κατάρρευσης, του συντρίμματος” (Richard Scoffier, Η πόλη χωρίς το έξω/La ville sans dehors, μτφ. Βαγγέλης Μπιτσώρης, Αθήνα: Futura, 2000, σ. 25)
 

“…τα παιδιά έχουν μιαν ιδιαίτερη τάση ν’ αναζητούν κάθε χώρο εργασίας όπου ασκείται φανερά κάποια δραστηριότητα πάνω σε πράγματα. Νιώθουν μιαν ακατανίκητη έλξη για τα απορρίμματα που προκύπτουν από το χτίσιμο, τις κηπουρικές και οικιακές δουλειές, το ράψιμο ή τις ξυλουργικές εργασίες. Στα προϊόντα που απορρίπτονται αναγνωρίζουν το πρόσωπο που στρέφει ο κόσμος των πραγμάτων προς αυτά, και μόνο προς αυτά. Με τα απορρίμματα αυτά δεν μιμούνται τόσο τον κόσμο των μεγάλων όσο φέρνουν, μ’ αυτά που φτιάχνουν παίζοντας, υλικά που διαφέρουν πολύ μεταξύ τους σ’ έναν καινούργιο, αλματώδη συσχετισμό” (Βάλτερ Μπένγιαμιν, Μονόδρομος, μτφ. Νέλλη Ανδρικοπούλου, Άγρα: Αθήνα, 2004, σ. 48)

“Η κατοχή κράτησε πράγματι πολλούς αιώνες. Όσο χρειαζόταν για να εξαφανιστεί το παραδοσιακό εκτόπισμα της χώρας και να συγχωνευτεί μες στο ευρύτατο κοσμοδιάγραμμα που κάλυπτε πια όλη την υδρόγειο – καθώς η γλώσσα έπαψε κάποια στιγμή, προσχεδιασμένα, να μιλιέται κι άρχισε να υπάρχει σαν κειμήλιο αποσταγμένων εποχών που η αξία του είναι ανάλογη μ’ εκείνη των έργων που γράφτηκαν σ’ αυτήν. Πρόκειται για όγκο συμπαγή και πολυδαίδαλο γιατί αριθμεί ανυπολόγιστο αριθμό σελίδων ζωσμένων πια απ’ τον άρρηκτο κύκλο του χρόνου που τις προστατεύει μέσα σ’ ένα φως υπέργειας γαλήνης” (Δημήτρης Δημητριάδης, Πεθαίνω σαν χώρα, Άγρα: Αθήνα, 2003, σ. 41)

Ταχεία ανασκόπηση των τελευταίων μηνών: δουλειά-δουλειά-δουλειά. Έτσι απλά. Ενημερώνω τακτικότερα τα twitter μου (http://twitter.com/polleslexeis, http://twitter.com/oulipepo – τα οποία μπορείτε να δείτε και στη δεξιά μπάρα των λέξεων) και το  friendfeed μου (το οποίο αντικατέστησε και το παλιό lignes de fuite με τους συνδέσμους από το delicious) από τις λέξεις. 

Το Δεκέμβρη που μας πέρασε εκδόθηκε το διήγημα μου “Φανταστικό Τοπίο 4.1 (μπέτα μιξ)” στον τόμο Χαμένοι στο Διαδίκτυο. Ο Μισέλ Φάις επιμελήθηκε τον τόμο, η Τιτίκα Δημητρούλια έγραψε ένα ενδελεχή πρόλογο. Για τη συλλογή  έγραψαν στα Νέα ο Δημήτρης Παπανικολάου (εδώ κι εδώ) και η Λίνα Πανταλέων στην Ελευθεροτυπία  (εδώ).

Στο τρίτο τεύχος της Ποιητικής έχω μια μικρή επιλογή από το πρώτο μέρος της Δεξαμενής (κομμάτια της οποίας έχουν δημοσιευτεί και εδώ στις λέξεις παλιότερα). Επίσης δημοσιεύεται το δοκίμιο “Πέρα από την μαρτυρία: Η ποιητική της μεταμοντέρνας μαρτυρίας” της Αμερικανίδας ποιήτριας Αλίσια Όστρικερ το οποίο και έχω μεταφράσει. 

-Στην επιθεώρηση Otoliths δημοσιεύονται δύο ποίηματά μου: το “Schroedinger’s Insomnia” και το “Black Box Warning (Ghostly Variation)”.

-Θα συμμετάσχω στο συνέδριο &Now Conference of New & Innovative Writing που θα γίνει τον Οκτώβριο στο Buffalo της Νέας Υόρκης. Η λίστα των συμμετεχοντων (Steve Tomasuka, Christian Bok, Nick Montfort κ.α.) είναι συναρπαστική αλλά περισσότερα για αυτά θα πούμε εν ευθέτω χρόνω.

Τα ρομπότ της πόλης έχουν τη δική τους γλώσσα και απλώνουν τα πλοκάμια τους σε όλους τους τοίχους της πόλης. 

Ο Ψαλιδοχέρης συναντά τον Τζον Μίλτον συναντά τον Κροπότκιν.

Αναδιατάξεις και ανακατατάξεις (τουλάχιστον έτσι ελπίζει κανείς).

Παρατηρώ με ενδιαφέρον τη διαμεσολαβημένη θλίψη σχετικά με το θάνατο του Μάικλ Τζάκσον: τα μέσα (Παλιά και Νέα) αναμεταδίδουν και μεγενθύνουν τη θλίψη και τη συντριβή για το θάνατο ενός Συμβόλου. Φυσικά δεν είναι τυχαίο ότι ανάλογες αναπαραστάσεις θλίψης και συντριβής ζήσαμε όταν πέθανε η Νταϊάνα το 1997 – η σύγκριση των μεγεθών δεν είναι τυχαία: και τα δύο αυτά σύμβολα (η Νηπιαγωγός που έφτασε στην Κορυφή και το παιδί-θαύμα στο πρόσωπο του οποίου ο αγώνας για τα κοινωνικά δικαιώματα μεταλλάχθηκε σε κάτι άλλο, υπερέβη κάθε φυλετικό διαχωρισμό και έγινε μια Παράσταση κάτω από τη Ντίσκομπάλα) γιγαντώθηκαν στις αρχές της δεκαετίας του 80 και πάνω σε αυτά τα πρόσωπα (αλλά όχι μόνο σε αυτά) κωδικοποιήθηκε (και πέρασε στη σφαίρα της μυθολογίας) η εποχή του Νεοφιλελευθερισμού τον οποίο εισήγαγε στο δυτικό modus operandi η δεκαετία των 80. Γι’αυτό το λόγο είναι δύσκολο να μην κάνουμε τον παραλληλισμό της ιστορικής στιγμής κατά τη διάρκεια της οποίας πέθανε ο Τζάκσον: η τρέχουσα οικονομική ύφεση η οποία βούλιαξε το δυτικό οικονομικό μοντέλο όπως αυτό ήταν σε εφαρμογή εδώ και 3 δεκαετίες σχεδόν μοιάζει σχεδόν να σφραγίζεται από και να αντικατοπτρίζεται στον θάνατο του Τζάκσον.

Το πιο ενδιαφέρον σημείο αναφορικά με το θάνατο του Τζάκσον είναι η αυθαίρετη διάγνωση μιας παθολογίας/πληγής (δύσκολα παιδικά χρόνια, δεσποτικός Πατέρας, Απόδραση στο Σύνδρομο Πίτερ Παν στην ενήλικη ζωή του) και πως αυτή η διάγνωση από εκατοντάδες ειδικούς (…) περίπου αυτόματα συνεπάγεται και την αγιοποίηση του μακαρίτη. Η είδηση του θανάτου του Μάικλ Τζάκσον μπορεί να έπεσε σαν κεραυνός εν αιθρία και να αναστάτωσε τα μίντια του πλανήτη αλλά τα ίδια τα ΜΜΕ είχαν επιχειρήσει να θάψουν με διάφορους τρόπους τον λεγόμενο Βασιλιά της Ποπ.

Ο Τζάκσον είναι ίσως ο πρώτος σταρ ο οποίος πραγματικά μεγάλωσε μέσα στα Μίντια (και ανατράφηκε σε ένα βαθμό από αυτά). Όταν ξέσπασε το σκάνδαλο της παιδεραστίας το 1994 νομίζω ότι όλοι εξεπλάγησαν όχι μόνο για την καθεαυτή πράξη αλλά επειδή η ίδια η εικόνα του ίδιου του Τζάκσον στα μίντια ήταν αυτή του παιδιού. Η συλλογική αντίδραση περισσότερο από ο,τιδήποτε άλλο συνοψιζόταν στην εξής σκέψη: “μα πως ένα παιδί μπορεί να κάνει αυτό σε ένα άλλο παιδί;” Τα μίντια φυσικά τον λιάνισαν τα επόμενα χρόνια.  

Η απάντηση του Τζάκσον ήρθε στο Scream (το οποίο συμπεριλαμβανόταν στη συλλογή με τον βαρύγδουπο τίτλο HIStory:Past, Present and Future). Στο Scream βλέπουμε μια πλήρη καταγραφή του κόσμου του Μάικλ Τζάκσον: ένας κόσμος εξωπραγματικός, παιδικός και παιδιάστικος, καταποντισμένος μέσα στον ωκεανό των μίντια ο οποίος αποτελεί μέρος της αφήγησης ενός καπιταλισμού ο οποίος τρώει τα παιδιά του (και τις εικόνες τους) σαν άλλος Κρόνος. O βασιλιάς ήταν γυμνός αλλά κανείς δεν μπορούσε να αποκρυπτογραφήσει και να αφηγηματοποιήσει τη γύμνια με ένα τρόπο ο οποίος θα έβγαζε κάποιου είδους νόημα το οποίο δεν θα έβλαπτε την πρότερη ιστορία του Βασιλιά. Το (αστείο) Bad, το Black and White (το οποίο κατάφερε να πείσει ότι ο Τζάκσον όντως μεταλλασσόταν σε κάτι άλλο) και τα υπόλοιπα χιτ του μέχρι το Scream ήταν ακίνδυνες performances: επρόκειτο περισσότερο για πασαρέλες παραγωγών και σταρ πίσω από τις κονσόλες στα στούντιο ηχογράφησης και στα βιντεοκλιπ με σκοπό να κρύψουν τα νευρώσεις και τα τικ του τραγουδιστή παρά για καλλιτεχνικές προτάσεις. Να μην παρεξηγούμαι: ο Τζάκσον πριν και μετά το Thriller μοιάζει να είναι δύο διαφορετικές προσωπικότητες: πριν έχουμε με ένα καλλιτέχνη ο οποίος πραγματικά δημιουργούσε μανιέρες προς αντιγραφή και φαντασιώσεις στις οποίες θα μπορούσε να επενδύσει το κοινό του, μετά το Thriller ο Τζάκσον έμοιαζε να ζει μέσα σε αυτές τις μανιέρες και τις φαντασιώσεις – ένα simulacrum του προηγούμενου εαυτού μου. 

 Όταν κυκλοφόρησε το Scream τότε φάνηκε ότι ο Τζάκσον ίσως να μιλούσε από καρδιάς για πρώτη φορά εδώ και χρονιά. Μπορεί μουσικά να μην άγγιζε την ιλλιγιώδη αρτιότητα του Billie Jean αλλά για πρώτη φορά εδώ και χρόνια φαινόταν ο Τζάκσον να μιλά  χωρίς μάσκες (του παιδιού-θαύματος που μεγάλωσε, του εκκεντρικού ποπ σταρ, του καταδιωγμένου καλλιτέχνη, του βασανισμένου θύματος/θύτη, του χαϊδεμένου παιδιού της μουσικής βιομηχανίας) και να μιλά πραγματικα. Το τι έλεγε είναι άλλο θέμα. Αλλά αυτή τη φορά αντι να προσποιείται ή να προσπαθεί να μιμηθεί σαν μεγάλο παιδί διάφορες ενήλικες συμπεριφορές όπως έκανε παραδείγματος χάριν στο Remember the time ή στο Dirty Diana μεταξύ άλλων διαφαινόταν θραύσματα πραγματικού συναισθήματος. Κι αυτό όμως θάφτηκε στη συνέχεια κάτω από σταλινικού τύπου διαφημίσεις (τεράστια ομοιώματα του να πλέουν στον Τάμεση και να εγκαθίστανται σε κεντρικά σημεία στις μητροπόλεις του πλανήτη) και έτσι γρήγορα ξαναγυρίσαμε στα ίδια.

Δεν ήμουν ποτε φαν αλλά στην πορεία του Τζάκσον μπορούσες να δεις την εκδίπλωση μιας συγκεκριμένης αφήγησης: την μετάβαση από τη Ντίσκο Αμερική στην Αμερική του Μπρετ Ίστον Έλλις, στην Αμερική των Πύργων από Δολλάρια. Μόνο που αυτό το Αγόρι στον Καθρέφτη δεν είχε ποτέ αποφασίσει να ζήσει στην Αμερική του American Psycho.

Μετά από πολύ καιρό, μια περιπλάνηση κάπως διαφορετική:

Οφείλει κανείς να γνωρίζει που πηγαίνει και πόσο χρειάζεται για να φτάσει εκεί

(η φωτογραφία τραβήχτηκε στο Γουίντσεστερ)

Άραγε τι να βρήκε από την άλλη πλευρά του καθρέφτη;

(Ο τάφος του Λιούις Κάρρολ, συγγραφέα της Αλίκης στην χώρα των θαυμάτων, στο νεκροταφείο του Γκίλφορντ – εντελώς απρόσμενη ανακάλυψη!)

Νομίζω ότι το κιτς στην Αγγλία είναι τόσο βαθιά εμφυτευμένο στην έννοια της χρηστικότητας που παύει να είναι απλά κιτς: το κιτς λειτουργεί πλέον σαν μια χωροχρονομηχανή όπου η κυβέρνηση Θάτσερ, η βρετανική αυτοκρατορία, οι αρχές της δεκαετίας του 90 συνυπάρχουν, αναδιπλώνονται σε ψεύτικους κοκοφοίνικες σε παραθαλάσσιες πόλεις.

Η Λώρα (Ράιντινγκ) Τζάκσον μπορεί να θεωρούσε ότι ήταν “εγκλωβισμένη σε μια μισο-ειπωμένη ιστορία”* αλλά ο Χρήστος, η Τίνα κι εγώ σκοπεύουμε μέσα από μια ριζωματική, πολλαπλή παρουσίαση να δείξουμε ότι αυτή η “μισο-ειπωμένη ιστορία” στην πραγματικότητα παράγεται με ένα παράδοξο τρόπο από την υπερχείλιση της ποιητικής έκφρασης της (Ράιντινγκ) Τζάκσον.

Κριτικές για το μυθιστόρημα: Ελισάβετ Κοτζιά στην Καθημερινή,  Βαγγέλης Χατζηβασιλείου στην Ελευθεροτυπία, Γιώργος Βαϊλάκης στην Ημερησία, η Ελένη Γκίκα στο Έθνος,  η Ευτυχία Παναγιώτου (exwtiko) για το βιβλίο και μια συνέντευξη του συγγραφέα στη Λώρα Κέζα.

*φράση από το ημερολόγιο της ποιήτριας η οποία παρατίθεται στη Λονδρέζικη μέρα της Λώρας Τζάκσον, σ. 15.

Γελοιογραφία απο το Ημερολόγιον Σκώκου Τόμος 23, Αριθμός 0 (1908).

Intersections (Variation no.1)

beneath ground—

   In a motel where things

rearrange themselves,

he woke up to find himself in another room

with the Voyager satellite landed

in the space between the bed and the tv:

but the plaques with the engraved messages were missing—

   no engravings, only a lost machine signalling

                                                                            out

The cities                 

  in its orbit

hum in a number of languages 

  snippets of stories (“If I’d known—) and images 

                                                                                                (If I’d known. / I’ve always known”)                             

recurring again&again

  between points and paths

and down the tunnels of cities:

  information rearranging in dispersal—

         “…things seen…cities spreading everywhere

  fewer and fewer inbetween places

         the sacred language, mirror-like, on pavements and streets:

  the ecilop, ixat and ecnalubma order-words

         curvy neon red and yellow M-signs

  goddesses framed in green and black and white murals

         all of these rearranging the landscape

  colonies everywhere

         no more memory”

The satellite transmission continues

  stretching from one language into another:

from “strophe”

  into “catastrophe”

and “metastrophe” and “metaphor”

  and “metamorphosis” and then into “transformation”

and all these little things, (“ I came to you hoping to be healed” says, in someone else’s voice, the man looking at the bathroom mirror)

  struggling for finality, are happening all at once.

The man touches the motel walls

(shimmying with misheard whispers);

feeling the foggy surface of the bathroom mirror,

he writes on it:

                                                “I have just realized where I am:

(Αυτό εδώ δημοσιεύτηκε σε μια συλλογή διηγημάτων, ποιημάτων την οποία εξέδωσε το κολέγιο μου στην Οξφόρδη το 2002 –  βρήκα τη συλλογή προχθές ψάχνοντας κάτι άλλο και αποφάσισα να ανεβάσω τη συμμετοχή μου)