2001

2001

[Άραγε τι θα έλεγε ο Μπένγιαμιν αν έβλεπε τα συντρίμμια της νεότερης Δυτικής Ιστορίας στις 12.11.01;]

Missy Elliott- Miss E …So Addictive

Αυτό εδώ ήταν το μέλλον του χιπ-χοπ και της ποπ μουσικής – όλη η (pop) δεκαετία περιέχεται στην avant-pop παραγωγή του Timbaland σε αυτόν εδώ τον δίσκο ο οποίος θα μπορούσε κανείς να τον δει σαν το Kill Bill του μουσικού ζεύγους Eliot & Timbaland. Εδώ ανακατεύονται τα πάντα: στοιχεία από μπάνγκρα, σαμπλς από ταινίες τρόμου, ποπ, χιπχοπ, υπόκωφες μπασογραμμές. Όλα αυτά συνεργάζονται με σκοπό να αρχίσουν ένα πάρτι όπου τα πάντα επιτρέπονται-αρκεί να θες να χορέψεις.

Bjork- Vespertine

Μετά το θυμωμένο (αλλά άνισο) Homogenic και το SelmaSongs, το σάουντρακ της ταινίας Χορεύοντας στο Σκοτάδι στην οποία η Bjork έπαιζε τον κεντρικό χαρακτήρα, η ισλανδή τραγουδίστρια έβγαλε (μάλλον) τον καλύτερο δίσκο της καριέρας της. Ένα υπέροχο κομψοτέχνημα, σχεδόν κεντημένο στο χέρι: οι αναφορές στον Σενμπεργκ, η (κυριολεκτική και μεταφορική) έμφαση στους εσωτερικους χώρους, τα ασθμαίνοντα μπιτ συνθέτουν ένα ηχητικό πεδίο το οποίο ανασυνθέτει τη σιωπή του Πρωινού Μετά-όταν όλοι έχουν φύγει και δεν σε ενδιαφέρει να βγεις από το σπίτι: τα πάντα βρίσκονται στις πιο μικρές γωνίες, στις πιο (φαινομενικά) ασήμαντες στιγμές.

DJ Krush- Zen

Κομμάτι-κομμάτι πετά κανείς από πάνω του όλα τα φανερά φορτία.

Fennesz – Endless Summer

Αυτός ο δίσκος (μαζί με το Vocal Studies + Uprock Narratives του Prefuse73 και το Pause του Four Tet) μου άλλαξαν την αντιληψη για το τι μπορεί να σημαίνει (λαϊκή) ηλεκτρονική μουσική και το τι μπορεί να κάνει αυτή. Συνεχίζοντας  στο μονοπάτι που χάραξε ο αβαν-γκαρντ κιθαρίστας Ντέρεκ Μπέιλι, ο Κριστιαν Φενεσ(ζ) φτιάχνει ένα δίσκο-φόρο τιμής στους Μπιτς Μπόιζ ανακαλύπτοντας τις εντάσεις και τις εσωτερικές ταχύτητες οι οποίες υπάρχουν στα κομμάτια των Μπιτς Μπόιζ.  Το Endless Summer μοιάζει με μια σειρά από ξεθωριασμένες πολαρόιντ – η αδυναμία (και ίσως απροθυμία) της μνήμης να ανακαλέσει με ακρίβεια το παρελθόν. Ένα ατελείωτο, απέραντο καλοκαίρι σαν αυτά της παιδικής σου ηλικίας – μόνο που εδώ πρόκειται για το απέραντο καλοκαίρι λίγο πριν την μερική διάλυση.

Four Tet- Pause

Μια μικρή παύση και μετά μπαίνεις ξανά στη ροή του κόσμου.

The Shins- Oh, Inverted World

Ο κόσμος πίσω από παράθυρα με διπλή μόνωση. Η κίνηση να ανοίξεις το παράθυρο όχι απαραίτητα να το σπάσεις. Ο ήχος του αυτοκινήτου μέσα στην βροχή.

Prefuse73- Vocal Studies + Uprock Narratives

Μερικές φορές πρέπει να βρεις τη φωνή σου για να συνεχίσεις στο επόμενο επίπεδο. Αυτό είναι ίσως το σημαντικότερο (ηθικό) δίδαγμα των βίντε0-γκέιμς.

Lamb- What Sound

Ποιος ήχος. Ο ήχος του υπερηχογραφήματος.

Yann Tiersen- Le fabuleux destin d’Amelie Poulain

Ανάβεις το φως και αρχίζεις να ξαναζείς το παραμύθι από την αρχή. Το δωμάτιο σου είναι δυνητικά η μεγαλύτερη περιπέτεια του κόσμου.

Dntel- Life is full of possibilities

Πυροτεχνήματα και θραυσματικά μπιτ. Χριστούγεννα και πλαστικοί Άι-Βασίληδες. Και αυτό είναι αρκετό.

Various- Moulin Rouge OST

Τα μικρά δράματα μπορεί να είναι και λίγο κιτς αλλά αυτό δεν τα κάνει λιγότερο επώδυνα.

Stars of the Lid – The Tired Sounds of Stars of…

Η επιμήκυνση του μεγάλου ταξιδιού.

Autechre – 
Confield

Η ανακάλυψη της πολυπλοκότητας σε ένα βαρετό καφέ ένα κρύο Σαββατιάτικο απόγευμα. Είσαι μακριά από το σπίτι σου και δεν μπορείς να μοιραστείς την ανακάλυψη.

Radiohead- Amnesiac

Μετά την καταστροφή το Παιδί Α περιπλανιέται στα ερείπια αλλά δεν θυμάται τίποτε και κανέναν. Το σύνδρομο μετατραυματικού στρες δεν είναι πλέον απλά παθολογία αλλά modus vivendi.

Kronos Quartet- Terry Riley: Requiem for Adam

Ο μόνος τρόπος για να ξεπεράσεις το γεγονός που ποτέ δεν θα ήθελες να ζήσεις.

Tori Amos- Strange Little Girls

Πολλές φωνές, όχι αρκετές λέξεις.

Tool- Lateralus

Το τραύμα και ο θυμός για τo διαχωρισμό σώματος και πνεύματος ως μέταλ όπερα.

Τιμητική αναφορά: Kylie Minogue – Fever

Το επαναλαμβανόμενο “λα-λα-λα” του μεγαλου χιτ “Can’t get you out of my head” αποτελεί προειδοποίηση και προπομπό για την εξάπλωση των δικτύων και πως αυτά πλέον υπερκαλύπτουν τον τρόπο που σκεφτόμαστε και ζουμε στην εποχή του καπιταλιστικού ρεαλισμού. Ο δίσκος της Μινόγκ και ειδικά το “Can’t get you out of my head” ξεπερνά την έννοια της “ένοχης απόλαυσης” καθώς βρίσκουμε σε αυτά ένα πατρόν της δικτυωμένης, πολλαπλής υποκειμενικότητας της εποχής του Ύστερου Καπιταλισμού: μιας εμπύρετης, σχεδόν παραληρηματικής υποκειμενικότητας η οποία κάνει κύκλους συνεχώς γύρω από τον εαυτό της, προσπαθώντας να κατανοήσει αυτό που δεν μπορεί ποτέ να συλλάβει ως ολοκληρωμένη έννοια. Τα βιντεοκλιπ που συνόδευσαν τα σινγκλ του δίσκου ήταν ψυχεδελικά, ρετροφουτουριστικά, μια σοφτ εκδοχή του Τρίτου Κύματος στην οποία η Μινόγκ απεδαφικοποιείται, διασπάται και πολλαπλασιάζεται αποικώντας τον κόσμο φορώντας τα πιο καυτά της φορέματα και το πιο λάγνο (αλλά όχι απειλητικό) της βλέμμα.

2000 [ενισχυμένο]

99 (πάνω-κάτω) άλμπουμ τα οποία συνοψίζουν για μένα την πρώτη δεκαετία του 21ου αιώνα. Ένα ποστ για κάθε χρονιά.

Πριν αρχίσουμε: το single της δεκαετίας για μένα είναι το Heartbeats των Νορβηγών The Knife από το δεύτερο δίσκο τους Deep Cuts.

Ξεκινάμε;

2000

Radiohead- Kid A

Μάλλον ο καλύτερος δίσκος των Ραδιοκέφαλων. Αστικά τοπία βυθισμένα στο χιόνι, τραγωδίες και καταστροφές τις οποίες παρακολουθείς με κατεβασμένο τον ήχο, νόμίζεις ότι τίποτε από όλα αυτά δεν σε αφορούν αλλά μέχρι το τέλος της δεκαετίας το απόκοσμο πεδίο αυτού του Πρώτο Παιδιού έχει μολύνει την πραγματικότητα έξω από αυτό αντικαθιστώντας τις αχανείς αίθουσες με τα φλιπεράκια με ντισκοτέκ για παιδιά εξαρτημένα από το Λαντόζ και το Ρίταλιν.

Bebel Gilberto- Tanto Tempo

Τα πράγματα μπορεί να είναι και απλά. Μερικές φορές χρειάζεται ένας άνθρωπος διαφορετικός από σένα για να δεις πόσο απλά μπορεί να είναι.

Daft Punk- Discovery

Τα ρομπότ αποφασίζουν να χορέψουν.

Clint Mansell & Kronos Quartet- Requiem for a Dream

Το εμβληματικότερο 00s soundtrack. Η συνέργεια της μουσικής του Μάνσελ με τις εικόνες του Αρονόφσκυ είναι ανατριχιαστικά αποτελεσματική.

Godspeed You Black Emperor!- Lift Your Skinny Fists like Antennas to Heaven

Αυτός είναι ο ήχος της επανάστασης: το νιώθεις στα κόκκαλα σου αλλά θα καταλάβεις μόνο μετά από χρόνια τι ακριβώς συνέβη.

Pole- 3

Όλες αυτές οι ρωγμές σιγά-σιγά συνθέτουν μια εικόνα πάντα φευγαλέα, μια εικόνα που ποτέ δεν μπορείς να δεις όλοκληρη.

Amon Tobin- Supermodified

Βραζιλιάνικες ψηφίδες ενός μετανεωτερισμού ο οποίος ζει με βηματοδότη.

Avalanches – Since I Left You

Η αποχώρηση και ο χωρισμός ως σχιζοειδής πρόσμειξη όλων των αναμνήσεων σου, όλων των ανθρώπων που έχεις γνωρίσει: η μνήμη ως ξεχαρβαλωμένος, ηδονιστής ψυχοπομπός.

Photek – Solaris

Φοινικόδεντρα σε τοπία ερημωμένα, στοιχειωμένα.

Goldfrapp- Felt Mountain

Τίποτε δεν μπορεί να είναι το ίδιο: το είδωλο στον καθρέφτη πολλαπλασιάζεται.

PJ Harvey- Stories from the City, Stories from the Sea

Μια μέρα θα βρεθεί η γραμμή, ο χώρος στον οποίο όλα αυτά θα καταλήξουν. Μέχρι τότε θα επιπλέουμε στον αέρα μιας πόλης που σιγά-σιγά εξαϋλώνεται.

εσύ, εγώ και όλα όσα είδαμε (ο χρόνος-εικόνα)

O seagazer διοργανώνει ψηφοφορία με τις 20 πιο αγαπημένες/καλύτερες ταινίες της δεκαετίας. Αυτή είναι η δική μου λίστα.

1. Donnie Darko του Richard Kelly (2001). Μια ταινία που έχω αγαπήσει όσο λίγες στη ζωή μου. Κατά μια έννοια αυτό εδώ είναι το Στάλκερ του Κέλλυ.

(“Αχ, όλα έπρεπε να ‘ρθουν καθώς ήρθαν!

[...]

Ολα έπρεπε να γίνουν. Μόνο η νύχτα
δεν έπρεπε γλυκιά έτσι τώρα να ‘ναι,
να παίζουνε τ’ αστέρια εκεί σαν μάτια
και σα να μου γελάνε.”

Κ. Γ. Καρυωτάκης – “Μόνο”)

2.  올드보이 /Old Boy του Park Chan-wook (2003)

3. Requiem for a dream του Darren Aronofsky (2000)

4. Memento του Christopher Nolan (2000)

5.  Children of Men του Alfonso Cuarón (2006)

6. イノセンス/Ghost in the Shell 2: Innocence του Mamoru Oshii (2004)

7. Habla Con Ella (Μίλα της) του Pedro Almodovar (2002)

8. El Laberinto del Fauno (Ο Λαβύρινθος του Πάνα) του Guillermo Del Toro (2006)

9. Mulholland Drive του David Lynch (2001)

10. Kill Bill του Quentin Tarantino (2003/2004)

11. Cache του Michael Haneke (2005)

12. Amelie του Jean-Pierre Jeunet (2001)

13. Lost in translation της Sophia Coppola (2003)

14. Before Sunset του Richard Linklater (2004)

15. Eternal Sunshine of the Spotless Mind του Michel Gondry (2004)/Ghost World του Terry Zwigoff (2001)

16. Das Leben der Anderen (Οι ζωές των άλλων) του Florian Henckel von Donnersmarck (2006)

17. 봄여름가을겨울그리고봄 (Άνοιξη, Καλοκαίρι, Φθινόπωρο, Χειμώνας…και πάλι Άνοιξη) του Kim Ki-duk  (2003)

18. The Royal Tenenbaums του Wes Anderson (2001)

19. Primer του Shane Carruth (2004)

20. A History of Violence του David Cronenberg (2005)/Me and You and Everyone We Know της Miranda July (2005)

[Η επόμενη ενδεκάδα : ドールズ/Κούκλες του Takeshi Kitano (2002), Возвращение/Η επιστροφή του Andrey Zvyagintsev (2003), Låt den rätte komma in/Άσε το κακό να μπει του Tomas Alfredson (2008), Rabbit-Proof Fence του Philip Noyce (2002), i ♥ huckabees/Το νόημα της ζωής και πως να το χάσετε του David O. Russell (2004), 花樣年華/In the Mood for Love του Wong Kar-Wai (2000), Garden State του Zach Braff (2004), Unknown White Male του Rupert Murray (2005), Encounters at the End of the World του Werner Herzog (2007), Dogville του Lars Von Trier (2003),  The Others/Οι άλλοι του Alejandro Amenabar (2001)]

Connect, Continue, Create (Ριζώματα)

Ανακοίνωση του 3ου Διεθνούς Συνεδρίου για την μελέτη του έργου του φιλοσόφου Gilles Deleuze

3rd International Deleuze Studies Conference

Connect, Continue, Create

Amsterdam 12-14 July 2010

ASCA / CfH

Amsterdam School for Cultural Analysis at the University of Amsterdam

Centre for the Humanities at Utrecht University

Call for Papers

The third annual International Deleuze Studies Conference will explore how the three creative domains of thought – art, science and philosophy – connect, continue and create together.

The visionary quality of the profoundly generous and complex philosophy of Gilles Deleuze may provide new and productive ways of understanding connections, in a world that is increasingly globally linked and technologically mediated.

Central questions addressed at the conference are: in what ways do disciplines meet and interfere with one another?  What kind of methodological and political implications do their dynamic encounters entail?  What are the limits of transdisciplinary connections, relations and fields?

Possible topics for papers may include:

* Methodological interfaces between science and the Humanities
* Art as Philosophical Practice
* Urban planning and architecture
* Nomadic politics and Social Sustainability
* Neuroscience and Culture
* Aesthetics of Life Sciences
* The Policy-making implications of eco-philosophy and Triple Ecologies

Length of presentations: max. 20 minutes. We welcome panel proposals.

Please send your abstract (max. 200 words) and a short bio to callforpapers@deleuze-amsterdam.nl before the 1st of March, 2010.

Confirmation of acceptance will be emailed before April 15th, 2010.  Selections will take place on the basis of the number of panel presentations.

For conference registration and further information, please refer to our website: http://www.deleuze-amsterdam.nl

Η ημιζωή των γραμμάτων # 1

“Η υλικότητα της γλώσσας είναι εκείνη η πλευρά η οποία συνεχίζει να αντιστέκεται σε μια απόλυτη ένταξη στην ιδανικότητα του νοήματος. Το να δει κανείς το γράμμα όχι ως φώνημα αλλά ως μελάνι, και το να συνεχίζει κανείς να επιμένει σε αυτή την υλικότητα, αναπόφευκτα αμφισβητεί την υπόσταση της γλώσσας ως φορέα αμόλυντου νοήματος” (Steve McCaffery, North of Intention: Critical Writings 1973-1986, New York: Roof Books, 1986, σ. 105)