το στοίχημα

“Αυτό το οποίο διακυβεύεται στη σχέση μου με τον Ζιλ [Ντελέζ] είναι η σύνδεση, το μπόλι με την ολική ή την μερική απόρριψη, δύο ειδών κοινωνικολιμπιντικών οργανισμών. Ο Ζιλ απέκτησε με ευκολία και με μια προφανή δεξιοτεχνία το δικαίωμα να κινείται σε ένα συσχετιστικό πεδίο στο οποίο έχω εμπλακεί τα τελευταία είκοσι χρόνια – ένα πεδίο το οποίο μου διαφεύγει καθώς η θέση μου ως κοινός ψυχαναλυτής και συγγραφέας με κάνει να ξεχωρίζω και να αισθάνομαι ξένος. Ακόμη δεν έχω κανένα έλεγχο αυτού του άλλου κόσμου της συστηματικής ακαδημαϊκής δουλειάς, του μυστικού προγραμματισμού σε διάρκεια ντουζίνων ετών. Έχω ελλείψεις οι οποίες δύσκολα αναπληρώνονται. Έχουν συσσωρευτεί πολλές καθυστερήσεις – επίκτητες συνήθειες τις οποίες δεν καταφέρνω να αποβάλλω εξαιτίας της δικής μου ανεπάρκειας. Ό,τι κάνω είναι ένα χάος. Θα έπρεπε να γυρίσω πίσω εικοσι πέντε χρόνια” (13.10.1972)

Από το ημερολόγιο του Φελίξ Γκουατταρί (Τhe AntiOedipus papers, Semiotext(e): Νέα Υόρκη, 2006, σ. 404)