αντιμνήμη 07
Ξεκίνησα να γράφω (”ξεκίνησα να γράφω ένα τραγούδι…”) τη λίστα με τις αγαπημένες μουσικές του 2007 – μια μερική απεικόνιση της εσωτερικής μου γεωγραφίας τη χρονιά που πέρασε- μα όταν τελείωσα να γράφω το ποστ σκέφτηκα: ποιος ο λόγος, ποια η ανάγκη για μια τέτοια ανακεφαλαίωση; Είναι σαν να χρησιμοποιεί κανείς τέτοιες λίστες για να βάλει τη σφραγίδα του σε κάτι αόριστο και άπιαστο: την ακατάπαυστη ροή του χρόνου. Πίσω από τα δράματα και τη φθορά που επιφέρει αναπόφευκτα ο χρόνος, ο κάθε χρόνος, πάντα υπάρχουν τέτοιες λίστες οι οποίες λειτουργούν σαν ασπίδα ενάντια στη φθορά αυτή- τις περισσότερες φορές χωρίς καν να το καταλάβει κανείς . Σαν γούρι ή μια χάντρα για το κακό μάτι.
Κι όμως. Η φθορά εν τέλει δουλεύει τα μαγικά της πάνω και σε αυτές τις ασπίδες κονιορτοποιώντας αυτά τα οποία είχαν κάποτε σημασία. Οι ασπίδες ή μάλλον το φάντασμα τους απλά συνεχίζει να υπάρχει για να μας θυμίζει τι μας προστάτευε στο παρελθόν. Για να χρησιμοποιήσω μια μεταφορά από τη βιολογία: η φθορά σαν ιός πια παρακάμπτει τον γενετικό κώδικα και προχωρά σε επανεγγραφή του ξενιστή με αποτέλεσμα ο ξενιστής να μην αναγνωρίζει πια τον εαυτό του. “Τι συμβαίνει όταν μια ακατανίκητη δύναμη συναντά το αντικείμενο που τίποτε και κανείς δεν μπορεί να μετακινήσει;” Οι τρομακτικές ταχύτητες και οι συχνά τερατώδεις γεωμετρίες του παρόντος δεν επιτρέπουν την κατανόηση του παρόντος στις πραγματικές του διαστάσεις.
Κι όμως: έξω η ζωή συνεχίζει να είναι πολύχρωμη.
