Τους τελευταίους δυό μήνες εκτός από το (αγαπημένο πολυαγαπημένο) διδακτορικό γράφω (με ρυθμούς χελώνας και περίπου παράλληλα) δύο κείμενα για το ερευνητικό πρόγραμμα στο οποίο είμαι μέλος. Το ένα από τα δύο κείμενα ειναι για το πιο αγαπημένο μου (νομίζω) βιβλίο: τις Αόρατες Πόλεις του Ίταλο Καλβίνο. Σήμερα λοιπόν και ενώ κοίταζα τη λευκή σελίδα του Word αποφάσισα ότι θα ήθελα να ξανακοιτάξω και την πρώτη έκδοση του βιβλίου από τις εκδόσεις Οδυσσέας. Η μετάφραση που έχει κάνει ο Ανταίος Χρυσοστομίδης στην καίνουργια έκδοση των Πόλεων (εκδόσεις Καστανιώτη) είναι εξαιρετική αλλά ήθελα όπωσδήποτε να ξανακοιτάξω την παλαιότερη έκδοση την οποία είχα αγοράσει το 1995 γυρνώντας από το Περιοδεύον στο Ρουφ. Έκανα λοιπόν όλο το σπίτι άνω κάτω ψάχνοντας να τη βρω χωρίς φυσικά κανένα απολύτως αποτέλεσμα. Πού βρίσκεται; Σκέφτηκα μήπως το έχει η ξαδέρφη μου στην οποία δανείζω βιβλία και τα οποία ή δεν παίρνω ποτέ πίσω ή τα παίρνω μετά από δέκα χρόνια και έχουμε εκάτεροι (βιβλίο-αναγνώστης) ξεχάσει την ύπαρξη του άλλου. Θυμήθηκα ότι το πήρα από το σπίτι της κάποια στιγμή τα Χριστούγεννα του 2000 (“Τις Αόρατες Πόλεις που σού έδωσα τελικά το διάβασες;” “….” “Να το πάρω τότε πίσω;” και έτσι επετεύχθη ο επαναπατρισμός των Πόλεων). Τότε σκέφτηκα ότι ίσως να βρίσκονται στην βιβλιοθήκη (που έφτιαξε ο πατέρας μου) στο υπόγειο. Και ήταν όντως εκεί: τις βρήκα δίπλα στο Θάνατο στη Βενετία του Τόμας Μαν. (Τώρα πρέπει όμως να μαζέψω το σπίτι.)